ซูเถาสงสัยมากว่าเซี่ยเนี่ยนอันรู้เรื่องตระกูลเผยได้อย่างไร
ใครจะคิดว่าเซี่ยเนี่ยนอันตอบอย่างเต็มปากเต็มคำว่าเผยอิงหนานเป็นคนเล่าให้ฟัง
ซูเถากับโจวหลานสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน
ใครจะเอาเรื่องในบ้านตัวเองไปเล่าให้คนนอกฟังทั้งที่ไม่มีเหตุผล แถมยังไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจเสียด้วย ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเผยอิงหนานต้องคิดไม่ซื่อกับเซี่ยเนี่ยนอันแน่
“พี่เซี่ย ผู้กองเผยชอบพี่หรือเปล่าคะ?”
เซี่ยเนี่ยนอันสบตาล้อเลียนของซูเถาโดยไม่เขินอายแม้แต่น้อย เธอยกมือรวบหน้าม้าให้เข้าที่
“ฉันสวยไหม?”
แม้จะไม่เข้าใจว่าเซี่ยเนี่ยนอันถามทำไม แต่ซูเถากับโจวหลานก็ยังพยักหน้าตอบตามตรง
เซี่ยเนี่ยนอันเป็นสาวงามที่ผู้เขียนบรรยายไว้เต็มหน้ากระดาษ จะไม่สวยได้อย่างไร!
สวยมากต่างหาก!
“สวยสุด ๆ เลยค่ะ!”
ทั้งสองพูดพร้อมกัน
“ใช่ไหมล่ะ ฉันสวยขนาดนี้ มีคนชอบก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”
เซี่ยเนี่ยนอันตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
ซูเถาส่ายหน้า “พี่เซี่ย ฉันว่า ผู้กองเผยไม่น่าจะเป็นคนตื้นเขินแบบนั้นนะคะ”
โจวหลานเห็นด้วยกับซูเถามาก แม้สาวงามจะมีไม่มาก แต่ถ้าลองมองหาก็ยังพอมีอยู่
ดูจากภูมิหลังของเผยอิงหนานแล้ว สาว ๆ รอบตัวเขาก็คงหน้าตาดีไม่น้อย ดูอย่างเหวินจิ้งก็รู้
แม้เหวินจิ้งจะเอาแต่ใจและดื้อรั้น แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเป็นสาวน้อยน่ารักสดใส
เห็นทั้งสองไม่เชื่อ เซี่ยเนี่ยนอันก็เก้อเขินจนยกมือแตะจมูก ใบหน้ามีสีแดงเรื่อขึ้นมานิดหนึ่ง
ซูเถาเห็นก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ จึงเร่งให้เซี่ยเนี่ยนอันเล่า ไม่อย่างนั้นเธอกับโจวหลานจะนั่งแช่อยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน