หลังแกะห่อพัสดุเสร็จ ซูเถาก็วางจดหมายทั้งหมดออกมา เธอพบว่าแม่ซูเขียนจดหมายถึงเธอถึงสองฉบับ จึงหยิบฉบับที่ลงวันที่เก่ากว่ามาเปิดอ่าน
ในจดหมายมีแต่คำถามว่าเธอกินอิ่มนอนหลับดีไหม ใช้ชีวิตที่นั่นคุ้นเคยหรือเปล่า ทั้งยังกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้ทำงานให้น้อย อย่าหาคู่ที่ชนบท ถ้าขาดเงินก็ขอจากที่บ้าน
ดูท่าแม่ซูคงคิดถึงเธอมาก พอไม่ได้รับจดหมายตอบกลับ เลยรีบส่งจดหมายมาให้ก่อน
เธอว่าแล้วเชียวว่าทำไมถึงมีจดหมายจากแม่ซูสองฉบับ แถมวันที่ส่งยังห่างกันไม่มาก
จดหมายฉบับที่สองมีเนื้อหาใกล้เคียงกัน บอกว่าผักดองอร่อยมาก แล้วก็กำชับอีกว่าไม่ต้องส่งของกลับบ้าน ให้เก็บไว้กินเอง เมื่อเห็นคราบน้ำบนกระดาษ ซูเถาก็รู้ทันทีว่าแม่ซูคงร้องไห้แน่ ๆ
แม่เสียใจขนาดนี้ พ่อผู้แสนอ่อนไหวของเธอก็คงแอบไปร้องไห้ในครัวอีกแล้ว
พอนึกได้ว่าตัวเองส่งผักแห้งไปตั้งห่อใหญ่ ไม่รู้ว่าแม่ซูได้รับแล้วจะโกรธจนเขียนจดหมายมาต่อว่าเธอสักยกไหม
ซูเถาทายถูกจริง ๆ จดหมายที่เขียนมาด่าเธอกำลังอยู่ระหว่างทาง
ตอนท้ายจดหมาย แม่ซูบอกว่าซ่อนเงิน 20 หยวนไว้ในผ้าห่ม ให้เธอจำไว้ว่าเก็บให้ดี อย่าทำหาย
ซูเถารีบกางผ้าห่มออก แล้วค่อย ๆ คลำหาอยู่ทีละนิด จนพบสิ่งแปลกปลอมตรงมุมผ้าห่มผืนหนึ่ง
ขี้เกียจไปหากรรไกร เธอจึงใช้จิตสำนึกซื้อกรรไกรเล็ก ๆ จากมิติ แล้วค่อย ๆ ตัดตามแนวตะเข็บอย่างระมัดระวัง ข้างในมีผ้าเช็ดหน้าพับเรียบร้อยผืนหนึ่งเย็บติดอยู่กับผ้าห่ม
ถ้าแม่ซูไม่บอก ซูเถอเชื่อว่าต่อให้เธอใช้ผ้าห่มจนขาด ก็ไม่มีทางนึกได้ว่ามีที่ซ่อนเงินอยู่ตรงนี้
เมื่อเห็นเงิน 20 หยวนที่ห่ออยู่ในผ้าเช็ดหน้า จมูกของซูเถาก็เริ่มแสบขึ้นมา