ถึงหานจื้อเหวินจะปากแข็งแค่ไหน แต่พออยู่ต่อหน้าตำรวจได้ไม่นานก็สารภาพทุกอย่าง แถมยังเล่าเรื่องที่เขากับจางหย่าจือวางแผนใส่ร้ายเซี่ยเนี่ยนอันออกมาด้วย
ส่วนจางหย่าจือ พอถูกสอบสวนก็พูดออกมาเสียยิ่งกว่าเดิม ที่แท้เรื่องปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเซี่ยเนี่ยนอันครั้งนี้ หานจื้อเหวินเป็นคนคอยชี้นำอยู่เบื้องหลังทั้งหมด
ความอิจฉาของผู้ชายช่างน่ากลัวเหลือเกิน ในเมื่อไม่ได้มาก็คิดจะทำลายให้พัง
โชคดีที่หลี่อวี้อิงเล่าเรื่องนี้ให้ซูเถากับคนอื่น ๆ ฟัง ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้ข่าวลือแพร่กระจายต่อไป ผลที่ตามมาคงร้ายแรงเกินคาด
ต้องรู้ไว้ว่า ในยุค 70 คนที่ประพฤติตัวไม่เหมาะสมอาจถูกโกนผมแหว่งครึ่งหัวแล้วประจานไปทั่ว หากเรื่องร้ายแรงกว่านั้นก็อาจถึงขั้นถูกยิงเป้า
สุดท้ายทั้งคู่ถูกตำรวจพาตัวไป และไม่มีใครเห็นพวกเขากลับมาอีกเลย
ซูเถาไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะตัดสินโทษกันอย่างไร ส่วนเซี่ยเนี่ยนอันก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น
ตอนเลิกงาน เซี่ยเนี่ยนอันหายตัวไปพักหนึ่ง พอกลับมาอีกครั้งก็ถือเนื้อหมูชิ้นใหญ่ติดมือมาด้วย ดูแล้วอย่างไรก็น่าจะหนักสัก 3-4 ชั่ง
ซูเถาจ้องเนื้อหมูมันเยิ้มจนแทบจะน้ำลายไหลไม่หยุด
นี่ไม่ใช่เพราะเธอตะกละจริง ๆ ชาติที่แล้วเธอไม่ชอบกินเนื้อมันเลยสักนิด แต่พอมาถึงที่นี่ แค่เห็นเนื้อมันก็แทบเดินต่อไม่ไหว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขาดแคลนอาหาร หรือยีนของเธอเปลี่ยนไปกันแน่
เมื่อเห็นซูเถาน้ำลายสอ เซี่ยเนี่ยนอันก็ไม่ได้รังเกียจแม้แต่น้อย กลับยิ้มกว้างกว่าเดิมเสียอีก
“อยากกินไหม?”
ซูเถาจ้องเนื้อหมูตาไม่กะพริบ แล้วพยักหน้ารัว ๆ
“อยากกิน”
“ไปทำธุระกับฉันเรื่องหนึ่งสิ แล้วจะให้กิน”