ก่อนหน้านี้ถึงทุกคนจะห่อหุ้มตัวเองมิดชิด แต่ตอนซื้อของบรรยากาศก็ไม่ได้ตึงเครียดขนาดนี้ วันนี้ไม่ว่าจะเป็นคนซื้อหรือคนขาย ต่างก็หวาดระแวงราวกับนกที่ถูกธนูยิงจนขวัญผวา
เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ซูเถาจึงระวังตัวมากขึ้น เธอหยิบของออกมาขายแค่ครึ่งหนึ่งของปริมาณเดิม พอขายหมดก็รีบจากไปทันที
ระหว่างกำลังคิดว่าจะไปสืบข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นในตลาดมืดจากที่ไหนดี เธอก็นึกขึ้นได้ว่าคราวก่อนโจวหลานเคยบอกว่า ต่อไปถ้ามาขายของแล้วไม่เห็นเธอ ก็เอาของไปให้หวังต้าชวนได้
ซูเถาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหน้าเดินไปยังตลาดมืดแถวสหกรณ์พอดีจะได้อาศัยโอกาสนี้ถามข่าวจากหวังต้าชวน
เมื่อซูเถามาถึงบริเวณตรอกเล็ก ๆ ก็พบว่าเด็กหลายคนที่ปกติคอยดูต้นทางอยู่ตรงนั้นหายไปหมดแล้ว ขณะที่กำลังลังเลว่าจะเข้าไปดีไหม ก็เห็นคนในชุดตำรวจคนหนึ่งเดินออกมาจากตรอก
ซูเถาที่เพิ่งเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรกตกใจจนเหงื่อเย็นผุดพร่างพรู
เธอทำท่าจะหันหลังกลับ แต่ก็รู้สึกว่าจะแสดงพิรุธเกินไป จึงก้มหน้าแสร้งทำเป็นสงบ ทั้งที่ตัวสั่นงันงกเดินต่อไปข้างหน้า พร้อมกับแอบเก็บของในกระบุงกลับเข้ามิติ
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว ก็มีตำรวจอีกสี่ห้าคนเดินตามออกมาจากด้านหลังคนแรก ในกลุ่มนั้นมีใบหน้าคุ้นตาอยู่ด้วย นั่นคือหวังหู่ ตำรวจหวัง
ดูท่าตลาดมืดแห่งนี้คงถูกตรวจค้นแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีใครถูกจับไปหรือเปล่า และไม่รู้ด้วยว่าคราวหน้าตัวเองยังจะมาขายของที่นี่ได้อีกไหม