พอคุณลุงเฝ้าเวรได้ยินว่าพวกเธอมาหาโจวหลาน ท่าทีก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาให้ทั้งคู่ลงชื่อ จากนั้นก็รีบร้อนออกไปตามคนมาให้ แม้แต่ประตูก็ยังไม่ได้เปิด
เหลือซูเถากับเซี่ยเนี่ยนอันยืนมองหน้ากันอยู่ตรงประตูเหล็กซี่ถี่
เวลาผ่านไปยังไม่ถึงสัปดาห์ พอได้เจอโจวหลานอีกครั้ง ซูเถาก็ตกตะลึงจนหุบปากไม่ลง แม้แต่เซี่ยเนี่ยนอันผู้สุขุมอยู่เสมอยังอ้าปากค้าง
“เป็นอะไรไป ผมสั้นไม่สวยเหรอ?”
โจวหลานยิ้มพลางลูบผมสั้นที่ยาวแค่ใบหูของตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
ซูเถาอ้าปากค้าง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย
“สวยค่ะ” เซี่ยเนี่ยนอันตอบอย่างจริงจัง
ซูเถาได้สติกลับมา เลียริมฝีปาก สูดหายใจลึก แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “ทำไมถึงตัดผมล่ะ?”
“มีใครรังแกเธอหรือเปล่า?”
โจวหลานชะงักไปเล็กน้อย ราวกับไม่คิดว่าปฏิกิริยาแรกของซูเถาจะเป็นคำถามนี้ เมื่อมีคนเป็นห่วงเช่นนี้ หัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้นมา รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นบนใบหน้า
“ใครจะมารังแกฉันล่ะ ตอนนี้ฉันเป็นใหญ่ในสถานีเครื่องจักรกลการเกษตรแล้วนะ”
ซูเถาอดสงสัยคำพูดนั้นไม่ได้ ถ้าโจวหลานมีความสามารถขนาดนั้น จะถูกเซวียลี่เจวียนกับคนอื่น ๆ ใช้งานเยี่ยงวัวงานมาหลายปีได้ยังไง!
เมื่อเห็นซูเถายังไม่เชื่อ คุณลุงเฝ้าประตูก็หัวเราะร่าอยู่ข้าง ๆ “อย่าดูถูกโจวปัญญาชนเพราะเธอเป็นผู้หญิงเชียวล่ะ ฝีมือเธอน่ะไม่ธรรมดาเลย”
พูดจบเขาก็ยกนิ้วโป้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“ในหมู่ผู้เข้าฝึกอบรมรุ่นเดียวกัน โจวปัญญาชนเรียนเก่งที่สุด ทิ้งพวกหนุ่ม ๆ ไว้ไกลลิบเลย”
“แรก ๆ หนุ่มพวกนั้นยังดูถูกโจวปัญญาชนอยู่เลย แต่พอถึงคาบฝึกขับรถแทรกเตอร์ ไม่มีใครสักคนสตาร์ตเครื่องติด”