“ผู้ใหญ่บ้านคะ ลูกชายฉันขี้ขลาดมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่มีทางทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยแน่ ๆ เรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่นอนค่ะ”
“ทุกคนก็เห็นเขาเติบโตมา เขาเป็นคนยังไงทุกคนย่อมรู้ดีอยู่แล้ว”
“ลูก แม่พูดจริงไหม?”
เมียหลิวกุ้ยจับมือลูกชายไว้ พลางส่งสายตาให้เขาไม่หยุด
ชาวบ้านที่มามุงดูต่างก้มหน้าเงียบ ซ่วนจื่อกับเอ้อร์หุนจื่อโตมาให้ทุกคนเห็นกับตาก็จริง แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรนัก
เรื่องดี ๆ ไม่เคยทำสักอย่าง ส่วนเรื่องชั่ว ๆ ไม่เคยพลาดสักครั้ง
ไปบ้านเพื่อนบ้านเพื่อดูเรื่องสนุก ถ้าไม่ได้ฉวยของติดมือกลับมา พวกเขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้ออกจากบ้าน
พอเห็นแม่มา ซ่วนจื่อก็ร้องไห้โฮทันที
“แม่ ผมไม่ได้ขโมยของจริง ๆ นะ”
“ผมไม่ได้ขโมยอะไรเลย!”
เมียหลิวกุ้ยกอดศีรษะลูกชายไว้ ก่อนจะร้องไห้อย่างเจ็บปวดใจ
“ลูกแม่เอ๋ย แกต้องลำบากแย่เลย”
“ไอ้คนใจร้ายคนไหนใส่ร้ายแกกัน!”
ผู้ใหญ่บ้านเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด พอได้ยินทั้งคู่ร้องไห้ก็พลันตวาดเสียงดัง “หุบปาก!”
“ฉันเห็นกับตาว่าพวกแกสามคนถูกขังอยู่ในห้อง หรือคิดว่าฉันตาบอดหรือไง?”
“ถึงฉันจะตาบอด แล้วคนเต็มลานนี่ก็ตาบอดกันหมดหรือไง?”
ผู้ใหญ่บ้านชี้ไปยังชาวบ้านที่มามุงดูเต็มลาน
ตั้งแต่สร้างเรือนพักปัญญาชนมา คืนนี้เป็นคืนที่มีคนอยู่ที่นี่มากที่สุด
ผู้ใหญ่บ้านสงบอารมณ์ลงเล็กน้อย ก่อนจะกดความโมโหแล้วเค้นถาม “พูดมา พวกแกมาที่นี่ทำอะไรกันแน่?”