「ทำไมเขาถึงให้พวกคุณพาไปห้องของโจวหลานล่ะ」
ซูเถาสงสัยมาก เรื่องขโมยของ เฝิงเว่ยกั๋วทำคนเดียวก็ได้ แถมยังสะดวกกว่าเสียอีก แล้วทำไมต้องลากอีกสองคนมาด้วย
ซ่วนจื่อเงยหน้ามองหัวหน้ากองกับผู้ใหญ่บ้านแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา «เอ้อร์หุนจื่อสะเดาะกลอนได้ครับ»
ก็ได้ นี่เป็นทักษะที่ใช้ประโยชน์ได้จริงมาก
มิน่าล่ะพวกเขาถึงไม่ได้ยินเสียงทุบแม่กุญแจ ที่แท้ข้างในมีช่างฝีมือนี่เอง!
ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้ากองไม่ได้แปลกใจ ดูท่าพวกเขาคงรู้อยู่แล้ว
ซูเถาหิ้วเฝิงเว่ยกั๋วที่คลานต้วมเตี้ยมแอบออกไปได้อีกเมตรกว่า ๆ กลับมา ก่อนจะโยนเขาลงตรงหน้าทั้งสองคน
เฝิงเว่ยกั๋วเจ็บไปทั้งตัวจากแรงกระแทก แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่กัดฟันทน
「เฝิงเว่ยกั๋ว ที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า」
เฝิงเว่ยกั๋วกอดเท้าที่เจ็บจนชา แล้วพยายามแก้ตัวอย่างสุดกำลัง
「ฉันกินเสบียงอาหารหมดแล้ว ก็เลยอยากไปขอยืมเสบียงอาหารจากปัญญาชนโจว ไม่คิดว่าเธอจะออกไปตั้งแต่เช้า ฉันไม่เจอเธอเลย ก็เลยเข้ามาเอาไปก่อน พอเธอกลับมาค่อยเอาไปคืน」
「หึ!」
ซูเถาเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกว่าการขโมยของก็แก้ตัวแบบนี้ได้ด้วย
「ฉันว่าแกไม่คิดจะคืนตั้งแต่แรกแล้วล่ะ!」
「เธอไม่ใช่ฉัน จะรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่คืน」
เฝิงเว่ยกั๋วเชิดคอจ้องซูเถา ก่อนจะหันไปมองผู้ใหญ่บ้านด้วยสีหน้าน่าสงสาร 「ผู้ใหญ่บ้านครับ เธอใส่ร้ายผม」
ทุกคนไม่คิดเลยว่าเฝิงเว่ยกั๋วจะไม่เพียงพูดจาพลิกแพลงไร้เหตุผล แต่ยังกลับตาลปัตรกล่าวหาคนอื่นอีก
ผู้ใหญ่บ้านเห็นผู้ชายตัวโตมาทำเสียงออดอ้อนแล้วขยะแขยง จึงหันหน้าหนี ไม่สนใจเขา