ซูเถารู้สึกว่ายังไม่ทันได้คุยกันกี่ประโยค รอบตัวก็มีคนเบียดเสียดเข้ามาจนแน่น ความกระตือรือร้นนั้นแตกต่างจากตอนเช้าที่ทุกคนตะโกนคำขวัญก่อนเริ่มงานราวฟ้ากับเหว
“ทุกคนเงียบกันก่อน”
หัวหน้ากองยืนอยู่กลางเวทีบนลานตากข้าวสาลี แล้วตะโกนเสียงดัง ลานที่เมื่อครู่ยังครึกครื้นพลันเงียบกริบ
แม้ไม่มีใครพูด แต่ทุกคนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า
เมื่อทุกคนเงียบลง ผู้ใหญ่บ้านจึงก้าวออกมาข้างหน้า ยิ้มพลางพูดเสียงดัง “ทุกคนน่าจะรู้กันแล้วว่า เมื่อเช้าพวกเราไปจับหมูป่าบนเขามาได้หลายตัว”
“พวกเรารายงานเรื่องนี้ให้ผู้นำเบื้องบนทราบแล้ว ผู้นำบอกว่าช่วงก่อนทุกคนเหน็ดเหนื่อยกับการเร่งเพาะปลูก หมูป่าพวกนี้จะแบ่งให้สหายร่วมหมู่บ้านหลิวเจียถุน เอาไว้เติมเนื้อเติมหนังให้ทุกคน”
ทันทีที่ผู้ใหญ่บ้านพูดจบ ชาวบ้านด้านล่างก็ส่งเสียงโห่ร้องเห็นด้วย เสียงปรบมือดังไม่ขาดสาย
ซูเถาพลอยฮึกเหิมไปกับทุกคน เธอปรบมืออย่างตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ยุคนี้ทุกอย่างเป็นของส่วนรวม เธอเคยคิดว่าแค่ได้เก็บแม่หมูตัวใหญ่ไว้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
ไม่คิดเลยว่าหมูป่าพวกนี้จะให้หมู่บ้านหลิวเจียถุนจัดการกันเอง นั่นหมายความว่าทุกคนจะได้แบ่งเนื้อเพิ่มขึ้นอีก
“เมื่อครู่พวกเจ้าหน้าที่ของเราหารือกันแล้ว ตัดสินใจมอบหมูป่าตัวใหญ่ที่สุดให้กับอาจารย์ไต้ เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยเหลือ”
“ทุกคนไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“ไม่มีปัญหาครับ ผู้ใหญ่บ้าน”
“พวกเราไม่มีปัญหาค่ะ”
ชาวบ้านในหมู่บ้านของตัวเองรู้ความกันแบบนี้ ทำให้ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้ากองรู้สึกมีหน้ามีตาไม่น้อย