พอเห็นผู้ใหญ่บ้านลังเลอยู่นานแล้วยังตัดสินใจไม่ได้ ช่างฆ่าหมูก็พูดกลั้วหัวเราะว่า “ลุงฝูเซิง ให้ผู้หญิงคนนี้ลองดูเถอะครับ”
“มีผมอยู่ ไม่เกิดเรื่องใหญ่หรอกครับ”
“ถ้าผู้หญิงคนนี้ฆ่าหมูเป็น ทุกคนก็จะได้แบ่งเนื้อเร็วขึ้น แต่ถ้ายังไม่เป็น ก็เรียนรู้ได้ครับ”
คนฆ่าหมูสกุลหวังไม่ได้ตั้งใจพูดช่วยเซี่ยเนี่ยนอันเป็นพิเศษ เขาสังเกตเห็นสาวน้อยหน้าตาสะสวยคนนี้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ตอนคนอื่นดูเขาฆ่าหมู ต่างก็ขมวดคิ้ว แววตาไม่หวาดกลัวก็ขยาด
มีเพียงสาวน้อยคนนี้ที่แววตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น อยากลองจนแทบทนไม่ไหว
ผู้ใหญ่บ้านสบตากับหัวหน้ากองและสมุห์บัญชีโดยไม่พูดอะไร หัวหน้ากองกับสมุห์บัญชีพยักหน้า ผู้ใหญ่บ้านจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อช่างหวังพูดแบบนั้น งั้นเยาวชนปัญญาชนเซี่ยก็ลองดูเถอะ”
“ทำเท่าที่ไหวก็พอ อย่าสร้างความลำบากให้ช่างหวังล่ะ”
“ขอบคุณค่ะผู้ใหญ่บ้าน วางใจได้เลย ฉันไม่สร้างความลำบากให้ช่างหวังหรอกค่ะ” เซี่ยเนี่ยนอันตอบอย่างดีใจ พลางจะเดินไปหยิบมีดฆ่าหมู
ผู้ใหญ่บ้านดึงเสื้อเซี่ยเนี่ยนอันไว้ แล้วกระซิบกำชับโดยไม่ให้คนอื่นได้ยิน “เยาวชนปัญญาชนเซี่ย ถ้ากลัวก็เลิกนะ อย่าฝืนตัวเองเด็ดขาด”
“ฆ่าหมูน่ะ ไม่ใช่งานที่เด็กผู้หญิงอย่างพวกเธอควรทำ”
“ผู้ใหญ่บ้าน ไม่มีงานไหนที่ผู้หญิงทำไม่ได้หรอกค่ะ รัฐบาลบอกแล้วว่าผู้หญิงแบกรับภาระได้ครึ่งฟ้า ผู้ชายทำได้ พวกเราผู้หญิงก็ทำได้เหมือนกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดหนักแน่นของเซี่ยเนี่ยนอัน ผู้ใหญ่บ้านก็มองเยาวชนปัญญาชนสาวคนนี้อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก และเริ่มทบทวนในใจว่าความคิดเก่า ๆ ของตัวเองนั้นถูกต้องหรือไม่