นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติของซูเถาที่ได้เห็นหมูป่า หมูป่าโตเต็มวัยสูงราวกับคนทั้งตัว ขนแข็งสีน้ำตาลดำปกคลุมร่าง กลางหลังมีแผงขนที่เห็นเด่นชัด ส่วนปากก็แตกต่างจากหมูบ้านอย่างเห็นได้ชัด เป็นทรงกรวย หูเล็กตั้งชัน
หมูป่าตัวหนึ่งมีเขี้ยวยาวคู่หนึ่ง โค้งชี้ขึ้น มองแล้วชวนให้ขนลุก แถมยังตัวใหญ่กว่า ดูแล้วหนักอย่างน้อย 500 ชั่ง
ส่วนอีกตัวไม่มีเขี้ยว ขนาดเล็กกว่าเล็กน้อย ดูแล้วน่าจะหนักราว 400 ชั่ง
หมูป่าตัวใหญ่ทั้งสองถูกมัดขาทั้งสี่ไว้แน่น แล้วสอดคานไม้ท่อนหนาเข้าไป คนสี่คนช่วยกันหามตัวที่มีเขี้ยวยังดูทุลักทุเล เห็นได้ชัดว่าน้ำหนักไม่น้อยเลย
บนคานที่คนด้านหลังหามอยู่มีลูกหมูป่าตัวเล็กสองตัวเสียบอยู่ แต่ละตัวหนักกว่า 50 ชั่ง
ซูเถานับดูแล้ว ลูกหมูป่ามีถึงแปดตัว!
มิน่าล่ะ ผู้ใหญ่บ้านถึงได้ดีใจขนาดนี้ นี่คงกวาดรังหมูป่าของเขามาหมดเลยสินะ!
เหวินจิ้งที่จ้องลูกหมูป่าจนน้ำลายสอ พอเห็นซูเถามาถึงก็หมดอารมณ์จะต่อปากต่อคำกับเธอไปเลย ไม่ได้กินเนื้อหมูมานานแล้ว ไม่รู้ว่าคราวนี้พวกเธอจะซื้อมาแบ่งกันกินแก้คิดถึงได้บ้างไหม
ทุกครั้งที่เข้าอำเภอ พวกเธอมักไปถึงค่อนข้างสาย เนื้อหมูในสหกรณ์จึงขายหมดก่อนเสมอ ส่วนที่หน่วยงานของเผยอิงหนาน เธอก็ไม่กล้ากินเนื้อเยอะ ลงชนบทมาได้เดือนกว่าแล้ว แทบจะลืมรสชาติของเนื้อไปแล้วด้วยซ้ำ
คนที่กำลังทำงานอยู่พอเห็นหลี่ซิ่วหลานกับซูเถาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ก็กลัวว่าทีมที่ขึ้นเขาจะเกิดเรื่อง จึงรีบวิ่งตามมา