สมองของซูเถาขาวโพลนไปชั่วขณะ ใครกันนะที่หวังดีถึงขั้นช่วยไปรับจดหมายให้เธอ?
“พี่คะ ใครช่วยไปรับจดหมายให้ฉันเหรอคะ?”
เจ้าหน้าที่หยิบสมุดลงทะเบียนออกมา กวาดตามองลายเซ็นด้านบนแล้วตอบว่า “ในนี้เขียนชื่อ ‘โจวหลาน’ ไว้ค่ะ”
ซูเถารับสมุดลงทะเบียนมาดูแวบหนึ่ง ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ
เธอซักถามรูปร่างหน้าตาของคนนั้นอย่างละเอียด เจ้าหน้าที่นึกอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะบอกได้เพียงว่าเป็นสาวน้อยหน้าตาสวย ผมถักเปียสองข้าง ส่วนรายละเอียดอื่นจำไม่ได้แล้ว
หลังจากถามจนรู้ว่าอีกฝ่ายช่วยรับอะไรให้เธอบ้าง ซูเถาก็ขอให้เจ้าหน้าที่เขียนใบรับรองให้ ก่อนจะเดินออกไป
ทันทีที่พ้นประตูไปรษณีย์ รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเถาก็เลือนหายไป
ถ้าพูดแค่ว่าผมถักเปียสองข้าง ซูเถาก็ยังไม่กล้ายืนยันอะไร แต่ถ้าบอกว่าสวย เธอมั่นใจมากว่าคนที่ไปรับจดหมายให้เธอต้องไม่ใช่โจวหลานแน่นอน
เพราะโจวหลานผอมเกินไป ความประทับใจแรกที่คนมีต่อเธอจึงไม่ใช่ความสวย แต่เป็นความซูบแห้ง แม้ช่วงนี้จะอ้วนขึ้นมาบ้าง ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น
ส่วนเรื่องผมเปีย ในเรือนพักปัญญาชนของพวกเธอ นอกจากซ่งเสี่ยวอวิ๋นแล้ว คนอื่นล้วนถักเปียสองข้างทั้งนั้น ซูเถาจึงไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าใครเป็นคนไปรับจดหมายกับพัสดุให้เธอ
แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เธอมั่นใจ คนคนนั้นไม่ได้หวังดีจริง ๆ แน่นอน
ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช้ชื่อโจวหลานหรอก
ซูเถาเดินเข้าร้านอาหารของรัฐด้วยสีหน้าครุ่นคิด แล้วก็เห็นเซวียลี่เจวียน หยางเสี่ยวฉิน และซ่งเสี่ยวอวิ๋นนั่งอยู่ด้วยกัน ส่วนปัญญาชนชายที่นั่งร่วมโต๊ะถูกเธอมองข้ามไปอย่างสิ้นเชิง