รอจนซูเถาหยุดไอ ถังจิ่งสิงถึงตอบคำถามเมื่อครู่ของหวังต้าชวน
“ญาติของฉันรับขนส่งสินค้าให้กองรถ เขาแนะนำงานให้ฉัน เวลาที่ไม่ได้ลงแรง ฉันก็ไปช่วยงานที่กองรถ ถ้าคุณเคยเห็นฉัน ก็น่าจะเป็นที่นั่น”
หวังต้าชวนนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชื่อคนคนหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว พอเทียบกับถังจิ่งสิงแล้วก็ใช่จริง ๆ
“ในเมื่อคุณเป็นเพื่อนของพี่หวังเทียนเฉิง ก็เป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน ต่อไปมีเรื่องอะไรก็มาหาฉันที่บ้านได้”
“โจวหลานรู้ที่อยู่ พวกคุณถามเธอได้”
พอเซี่ยเนี่ยนอันได้ยินว่าถังจิ่งสิงช่วยงานที่กองรถ ความคิดก็แล่นปรู๊ดปร๊าด
กองรถนี่ดีจริง ๆ มีรถขนส่งก็แปลว่ามีช่องทางขายของน่ะสิ!
ไม่รู้ว่าถังจิ่งสิงเคยขนของไปขายบ้างหรือเปล่า แล้วพวกเธอจะมีโอกาสร่วมมือกันไหมนะ?
ซูเถาที่มีตัวตนอีกด้านไม่กล้าไปชวนถังจิ่งสิงร่วมมือโดยตรง ถ้าตัวตนอีกด้านถูกเปิดโปงขึ้นมาก็คงแย่แน่
เธอเดาได้ว่าถังจิ่งสิงอาจมีช่องทางหาเงินของตัวเอง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะรู้จักคนในกองรถ ปกติเห็นไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาแท้ ๆ ที่ไหนได้ เข้าสังคมเก่งเหมือนกันนะ!
แต่ลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล คนที่เติบโตมาได้ในบ้านที่พ่อแท้ ๆ ไม่รัก แม่เลี้ยงก็ไม่เอ็นดู ย่อมต้องมีฝีมืออยู่บ้าง
มื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข ส่วนหยางเสี่ยวฉินกับคนอื่น ๆ ที่โต๊ะข้าง ๆ ได้แต่มองเนื้อสองจานตรงหน้าซูเถาจนน้ำลายสอ
เฝิงเว่ยกั๋วเห็นหยางเสี่ยวฉินเอาแต่มองเนื้อตรงหน้าซูเถา จึงคีบเนื้อจากชามตัวเองใส่ชามเธอ พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนให้รีบกิน