ซูเถากลับไม่คิดเช่นนั้น ลานด้านหน้ามีแต่คนคิดเล็กคิดน้อย ใครกินเนื้อมากไปสักคำก็นับกันชัดเจน แล้วจะเก็บไว้กินวันถัดไปได้ยังไง ยิ่งวันนี้หยางเสี่ยวฉินได้ส่วนแบ่งเนื้อเพิ่มอีกหนึ่งส่วน
ถ้าพวกเขาเก็บเนื้อพวกนี้ไว้กินมื้อหน้า ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่
ลานด้านหน้าเอะอะกันเรื่องเนื้อจริง ๆ เพียงแต่เสียงเบามาก ซูเถากับคนอื่น ๆ เลยไม่ได้ยิน
ท้ายที่สุด พวกเขาตกลงกันว่าจะแบ่งตามจำนวนคน หั่นเนื้อเป็นชิ้นบาง ๆ ให้ทุกคนได้เท่ากันจึงยอมเลิกรา
เพราะหยางเสี่ยวฉินบาดเจ็บ เธอจึงได้เพิ่มมาอีกสองสามชิ้น หยางเสี่ยวฉินที่เดิมทีก็ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอยู่แล้ว ทำได้เพียงยอมรับ
หมูตุ๋นวุ้นเส้นที่เจียงหมิงหย่วนเฝ้าคิดถึง สุดท้ายกลับกลายเป็นวุ้นเส้นตุ๋นเนื้อแผ่น
แม้รสชาติจะไม่เหมือนกัน แต่ก็มีน้ำมันไม่น้อย เพียงแต่ไม่อร่อยเท่าฝีมือซูเถา
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นกินหมูที่แบ่งมาใส่ชามตัวเอง แต่ในใจกลับไม่มีความสุขนัก เธอเห็นเซี่ยเนี่ยนอันถือขาหมูกับกระดูกชิ้นใหญ่มาแล้ว
ทั้งหมดเป็นเพราะเจียงหมิงหย่วนพูดไม่เป็น ถ้าไม่อย่างนั้น คนที่ได้กินขาหมูและซุปซี่โครงคืนนี้ก็คงเป็นเธอ
ดูท่าทางแล้ว เธอต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนลานด้านหลังให้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้กินแม้แต่น้ำแกงเนื้อสักคำ
ดูโจวหลานสิ เมื่อก่อนผอมจนเป็นยังไง ตอนนี้แค่เดือนเดียวก็อ้วนขึ้นตั้งเยอะ เห็นได้ชัดว่าสวยกว่าเธอแล้ว
วันรุ่งขึ้นก็ถึงวันหยุด ซูเถากับคนอื่น ๆ ตื่นแต่เช้า กินข้าวเสร็จก็ออกเดินทางไปอำเภอด้วยกัน คงเพราะพวกเธอออกจากหมู่บ้านกันเร็ว ระหว่างทางจึงแทบไม่เจอคนในหมู่บ้าน