โจวหลานยิ้มพลางอธิบายว่า “พี่เซี่ยของเธอน่ะ กินราสป์เบอร์รี่มากไปจนเปรี้ยวเข็ดฟันแล้ว”
“เป็นไปได้ยังไง เมื่อวานฉันเห็นพี่เซี่ยกินไปไม่เยอะนี่นา?”
ในบรรดาพวกเธอสามคน เมื่อวานมีแค่ซูเถาที่กินมากที่สุด ส่วนโจวหลานกับเซี่ยเนี่ยนอันแทบไม่ได้กินเลย จะเปรี้ยวเข็ดฟันได้ยังไงกัน?
โจวหลานกลั้นหัวเราะ พลางเหลือบมองเซี่ยเนี่ยนอันอย่างลับ ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูซูเถา “เมื่อคืนตอนฉันทำกับข้าว เธอล้างราสป์เบอร์รี่มาเต็มกะละมัง ฉันยังทำกับข้าวไม่เสร็จเลย กะละมังก็เกลี้ยงแล้ว”
“กะละมังใหญ่แค่ไหน?” ซูเถาเหลือบมองเซี่ยเนี่ยนอันแล้วถามเสียงเบา
โจวหลานยกมือวาดวงกลมที่ใหญ่กว่าศีรษะตัวเอง ซูเถาก็นึกถึงกะละมังเคลือบที่โจวหลานใช้ใส่แป้งข้าวโพดอยู่บ่อย ๆ ทันที
กะละมังใบนั้นใส่ราสป์เบอร์รี่ได้อย่างน้อย 5 ชั่ง ดูท่าแล้วจะกินไปไม่น้อยจริง ๆ!
เซี่ยเนี่ยนอันเห็นทั้งสองแอบหัวเราะกัน ก็สูดหายใจลึก ๆ ระงับความอยากจะลงมือกับพวกเธอเอาไว้
ตอนเริ่มทำงาน ซูเถารู้สึกได้ชัดเจนว่าวันนี้คนมาทำงานน้อยลงมาก เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าผู้ชายหลายคนไม่มา แม้แต่ป้าคนคุ้นหน้าหลายคนก็ไม่มาเหมือนกัน
“ป้าซิ่วหลาน วันนี้ทำไมคนมาน้อยจังคะ?”
หลี่ซิ่วหลานถอนหญ้าไปพลาง เก็บผักป่าที่กินได้ใส่ถุงซึ่งทำจากเสื้อผ้าเก่าที่ดัดแปลงไว้คาดเอวไปพลาง
“ขึ้นเขากันหมด เมื่อวานปัญญาชนหยางไม่ได้บอกเหรอว่าได้ยินเสียงเสือ”
“ลุงใหญ่ของเธอกับคนอื่น ๆ ไม่วางใจ เลยพากันขึ้นไปดูบนเขา คนเยอะจะได้ปลอดภัย”