เหวินจิ้งกอดท้องอย่างอิ่มเอมใจ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่เรือนพักปัญญาชนที่เธอได้กินอาหารที่มีน้ำมัน และยังเป็นครั้งแรกที่ได้กินจนอิ่ม
เหวินจิ้งนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ท่าทางเกียจคร้านไปทั้งตัว ไร้ความหยิ่งผยองเหมือนแต่ก่อน
“ฟางหนิง เธอคิดว่ายังไงบ้าง ต่อไปเราสามคนมาแบ่งกันกิน เธอแค่ทำกับข้าว ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องให้เธอจัดการ”
เหวินจิ้งรอฟังคำตอบจากฟางหนิงด้วยความคาดหวัง วันนี้เธอเห็นเซี่ยเนี่ยนอันกับโจวหลานแบ่งกันกินข้าว จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมา ถึงเธอทำกับข้าวไม่เป็น ก็จ้างคนอื่นทำให้ได้!
ทำไมต้องทำให้ตัวเองลำบากด้วย!
เธอคัดเลือกปัญญาชนที่อยู่ลานหน้าบ้านอย่างละเอียดแล้ว พบว่าฟางหนิงเหมาะที่สุด
ไม่โลภของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่คิดคำนวณเอาเปรียบเธอ ทำอะไรตรงไปตรงมา
ที่สำคัญกว่านั้นคือทำกับข้าวอร่อยด้วย
คนอื่น ๆ ที่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันต่างก็อยากกินเนื้อปลาในชามของทั้งสามคนจนแทบอดใจไม่ไหว พอได้ยินเหวินจิ้งถามแบบนั้น ก็ยิ่งมองฟางหนิงด้วยความอิจฉา
ทุกคนรู้ว่าเผยซูเฉินกับเหวินจิ้งมีพื้นเพดี แม้ตอนนี้ทั้งคู่จะขัดสน แต่ทางบ้านก็ไม่ได้ทอดทิ้งจริง ๆ พอความโกรธของที่บ้านหายไป จะยังขาดเงินใช้หรือไง
หลายคนต่างคิดว่า เรื่องดี ๆ แบบนี้ทำไมไม่ตกมาถึงตัวเองบ้าง
เผยซูเฉินก็มองฟางหนิงอย่างคาดหวังเช่นกัน เขาไม่เคยทำกับข้าว แม้จะเรียนได้ แต่ก็ต้องมีคนสอนสิ!
ตอนนี้ปัญญาชนในลานหน้าบ้านต่างมองพวกเขาเป็นหมั่นโถวเนื้อ ใคร ๆ ก็อยากเข้ามากัดแบ่งไปสักคำ การแยกตัวออกมากินกันจึงเป็นเรื่องเร่งด่วน
ส่วนเรื่องทำกับข้าว ค่อย ๆ เรียนรู้ไปทีหลังก็ได้