มองทะเลสาบกว้างใหญ่ตรงหน้า ซูเถาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ พลันนึกถึงวรรคหนึ่งที่ว่า «แสงอัสดงโอบหมู่ห่านเดียวดายโผบิน» ทะเลสาบที่มีต้นกกขึ้นอยู่ท่ามกลางแสงสนธยา งดงามอย่างมีเสน่ห์ไม่เหมือนที่ใด
เพราะทุกคนตัดสินใจมากันกะทันหัน จึงไม่มีใครนำอุปกรณ์จับปลามาด้วย ขณะที่ซูเถากำลังคิดว่าจะจับปลาอย่างไร หลี่ซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ ก็ถอดรองเท้า พับขากางเกงแล้วเดินลงไปในทะเลสาบแล้ว
แม้แต่โจวหลานก็เดินตามทั้งสามคนลงไปด้วย ดูท่าเมื่อก่อนเธอคงเคยจับปลามาเหมือนกัน
ซูเถากับเซี่ยเนี่ยนอันสบตากัน ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วเดินลุยน้ำลงไปอย่างคล่องแคล่ว
ช่วงแรกที่ยุควันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้น เซี่ยเนี่ยนอันก็เคยจับปลากับคนอื่น แม้จะลืมไปเกือบหมดแล้ว แต่เธอว่องไวและใจเย็น จึงเป็นคนแรกในกลุ่มที่จับปลาได้
เซี่ยเนี่ยนอันเด็ดต้นกกต้นหนึ่งมา ใช้มือสอดผ่านเหงือกปลาอย่างคล่องแคล่วแล้วผูกปม จากนั้นก็คิดเล็กน้อย ก่อนจะผูกมันไว้กับสายคาดเอว
ซูเถามองปลาตัวหนักกว่าหนึ่งกิโลกรัมบนเอวเซี่ยเนี่ยนอันอย่างอิจฉา แล้วให้กำลังใจตัวเองเงียบ ๆ ว่าเธอเองก็ต้องจับปลาได้สักตัวเหมือนกัน
แต่ผ่านไปนาน ซูเถาเห็นเซี่ยเนี่ยนอันจับปลาได้ถึงสามตัวอย่างสบาย ๆ ส่วนเธอยังไม่เห็นแม้แต่เงาปลา จึงเริ่มร้อนใจขึ้นทีละน้อย
หลี่ซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ จับปลาได้คนละสองตัวก็พอแล้ว พวกเธอเริ่มเดินขึ้นฝั่ง เมื่อเห็นเช่นนั้น เซี่ยเนี่ยนอันก็หยุดจับปลาเช่นกัน ส่วนโจวหลานจับได้เพียงตัวเดียว แต่ตัวไม่เล็กเลย ดูท่าจะหนักราว 1.5–2 กิโลกรัม พอเห็นทุกคนหยุดจับ เธอก็เดินตามขึ้นฝั่งด้วย