เจียงหมิงหย่วนเห็นว่าข้อเสนอของหยางเสี่ยวฉินเข้าท่ามาก จึงกระตือรือร้นชักชวนทุกคนไปด้วยกัน จะได้จับปลาเพิ่มอีกสักสองสามตัว พวกเขาก็จะได้กินกันมากขึ้น
เซวียลี่เจวียนวางชามกับตะเกียบลง แล้วเช็ดมุมปาก
“ฉันไม่ไป ฉันกลัวน้ำ”
พูดจบก็ไม่สนใจสีหน้าของคนอื่น หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป
คนในห้องกินข้าวนึกถึงเรื่องที่เธอตกน้ำสองครั้ง จึงไม่ได้คะยั้นคะยอ
เช้าวันถัดมาตอนเริ่มทำงาน เจียงหมิงหย่วนกับพวกเขาขยันขันแข็งเป็นพิเศษ หัวหน้ากองเห็นเข้าก็เอ่ยชมอยู่หลายครั้ง ทั้งยังบอกให้คนรอบข้างเอาอย่างพวกเขา
หัวหน้ากองภูมิใจราวกับลูกหลานของตัวเองเติบโตได้ดีเสียที ใครจะคิดว่าอีกไม่นานก็ต้องหน้าแตกดังเพียะ
เห็นพวกเขาขยันขันแข็ง ซูเถาก็นึกว่าพวกเขาเปลี่ยนนิสัยแล้ว จึงมองอยู่นานด้วยความสงสัย เมื่อวานเพิ่งได้กินปลา พอเลิกงานวันนี้พวกเขาก็ไปเก็บฟืนกับขุดผักป่า
ช่วงนี้อากาศยังดี ต้องตุนของไว้ให้มากหน่อย พอถึงฤดูหนาวจะได้พักผ่อนสบาย ๆ
พอกลับถึงเรือนพักปัญญาชน หยางหย่งก็ยิ้มบอกทุกคนว่าเขาจะเลี้ยงไก่ วันนี้ตอนทำงานเขาจับไก่ป่ามาได้ตัวหนึ่ง จึงเอากลับมาตุ๋น
ในยุคนั้น แม้สิ่งของทุกอย่างจะเป็นของส่วนรวม แต่ถ้าเป็นกรณีที่บังเอิญล่าสัตว์ได้เป็นครั้งคราว ขอแค่ไม่เอิกเกริกเกินไปก็ไม่มีใครเอาเรื่อง
ซูเถาได้กลิ่นหอมจากในลานก็พยักหน้าตอบตกลงอย่างยินดี เซี่ยเนี่ยนอันกับโจวหลานก็ไม่มีข้อขัดข้อง ทั้งห้าคนช่วยกันออกค่าอาหารหลักมานิดหน่อย
ระหว่างกินข้าว โจวหลานเล่าเรื่องผิดปกติของลานด้านหน้าให้ฟัง ท่าทางกินเนื้อของถังจิ่งสิงชะงักไป
“เหมือนฉันได้ยินพวกเขาพูดว่าจะไปจับปลาอะไรทำนองนั้น”