สมัยนี้สอบใบขับขี่รถไถไม่ง่ายอย่างที่ป้าสามคนพูดกันจริง ๆ ไม่ใช่แค่ต้องสอบทฤษฎี แต่ยังต้องเรียนซ่อมรถด้วย
ใบขับขี่ในยุคนี้มีค่ามากทีเดียว
ซูเถานึกถึงตอนที่ตัวเองสอบใบขับขี่ในชาติก่อน สมัยนั้นง่ายกว่าตอนนี้ตั้งเยอะ
แต่เธอขับได้แค่รถของโรงเรียนสอนขับรถเท่านั้น เปลี่ยนเป็นคันอื่นก็ขับไม่ไหว ตั้งแต่เริ่มเรียนขับรถจนกระทั่งได้ใบขับขี่ เธอใส่รองเท้าคู่เดิมมาตลอด พอเปลี่ยนรองเท้าก็รู้สึกไม่ชิน
เพราะไม่มีเงินซื้อรถ หลังได้ใบขับขี่มาแล้วหลายปี เธอก็ยังไม่เคยโดนหักคะแนนสักแต้ม คนที่ไม่รู้คงนึกว่าเธอขับรถเก่งมาก!
พวกเธอกำลังคุยกันอย่างครึกครื้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเอะอะของคนกลุ่มหนึ่งเดินมาจากลานด้านหน้า ซูเถานึกว่าคนจากลานด้านหน้ารู้ว่าโจวหลานจะไปเรียนขับรถไถ เลยพากันมาแสดงความยินดีกับเธอ
ใครจะคิดว่าพอหยางเสี่ยวฉินอ้าปาก ซูเถาก็อยากจะตบให้ตายคามือ
“โจวหลาน เธอจะไปสอบเป็นคนขับรถไถ ทำไมไม่บอกพวกเราสักหน่อยล่ะ” หยางเสี่ยวฉินเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามา มองโจวหลานอย่างอึกอัก น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ
เจียงหมิงหย่วนเองก็คิดว่าหยางเสี่ยวฉินพูดมีเหตุผล
“ใช่แล้ว สหายโจว เธอจะไปสอบก็ควรบอกพวกเราสักคำ พวกเราจะได้ไปด้วยกัน ไม่แน่ว่าพวกเราอาจสอบผ่านเหมือนกัน ถึงตอนนั้นไปเรียนด้วยกันจะได้มีเพื่อน”
เฝิงเว่ยกั๋วเชิดคางพูดว่า “นั่นสิ แม้แต่หลิวต้าห่ายที่เพิ่งจบมัธยมต้นยังสอบผ่านเลย ฉันเรียนจบมัธยมปลาย ต้องเก่งกว่าเขาแน่นอน”
โจวหลานกลอกตาใส่ แล้วเท้าเอวชี้หน้าหยางเสี่ยวฉิน “ตอนหัวหน้ากองประชุมกันที่ลานตากข้าว หูเธอหล่นลงไปในส้วมหรือไง เสียงดังขนาดนั้นยังไม่ได้ยินอีกเหรอ”