“ซูเถา เสี่ยวเซี่ย พวกเธอมาที่นี่ได้ยังไง?” ผู้ใหญ่บ้านถามพร้อมรอยยิ้ม
“คุณลุง หนูขอลามารับพัสดุน่ะค่ะ พอดีทางผ่านเลยแวะมาดูด้วย” ซูเถาตอบยิ้ม ๆ
เซี่ยเนี่ยนอันลุกขึ้นยืน มองโจวหลานกับผู้ใหญ่บ้านอย่างคาดหวัง
“คุณลุง โจวหลานสอบผ่านหรือเปล่าคะ?”
ผู้ใหญ่บ้านเรียกพวกหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านให้ขึ้นรถแทรกเตอร์ แต่กลับไม่ตอบคำถามของเซี่ยเนี่ยนอัน
เห็นผู้ใหญ่บ้านยิ้มแย้ม ซูเถาจึงหันไปมองโจวหลานอย่างคาดหวัง “สอบผ่านใช่ไหม?”
โจวหลานข่มความตื่นเต้นแล้วพยักหน้า เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะร้องไห้ แต่ใครจะรู้ว่าพอเห็นซูเถากับเซี่ยเนี่ยนอันยืนรออยู่ตรงประตู น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด
ตั้งแต่เด็ก เธออิจฉาเพื่อนร่วมชั้นที่สอบเสร็จแล้วมีพ่อแม่มารออยู่หน้าโรงเรียน ตอนนี้เธอเองก็เป็นคนที่มีคนห่วงใยแล้ว
“สอบผ่านแล้วค่ะ มะรืนนี้ต้องไปรายงานตัวที่สหกรณ์ประชาคม แล้วเรียนพร้อมกันเป็นเวลา 3 เดือน พอสอบผ่านก็จะได้ใบรับรองและขับรถแทรกเตอร์ได้ค่ะ”
โจวหลานพูดจบทั้งเสียงสะอื้น แล้วมองเซี่ยเนี่ยนอันอย่างลำบากใจ
“พี่เซี่ย ช่วงนี้ฉันคงไปกินข้าวกับพี่ไม่ได้แล้ว พี่จะกินข้าวยังไงคะ?”
เซี่ยเนี่ยนอันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้ฉันก็หัดทำอาหารมาบ้างแล้ว แค่ไม่ค่อยอร่อยเท่านั้นเอง”
“ถ้าอยากกินของอร่อย ฉันก็ไปหาซูเถาขอกินสักสองสามมื้อเอง เธอไม่ต้องห่วงฉันหรอก”
“อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้หยุดพักตลอดไปนี่ พอได้หยุดเมื่อไรก็ทำของอร่อยให้ฉันกินได้เหมือนกัน”
โจวหลานพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง
พอทั้งสามคุยกันเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านจึงเดินเข้ามาถามยิ้ม ๆ “โจวหลาน เธอจะกลับไปกับพวกเราหรือกลับไปกับซูเถา?”