เซวียลี่เจวียนยืนดูอยู่ข้าง ๆ นานพักใหญ่ พอซ่งเสี่ยวอวิ๋นเดินไปแล้ว เธอถึงเดินเข้ามาหาโจวหลานแล้วพูดว่า “โจวหลาน ขอให้เธอสอบใบขับขี่รถแทรกเตอร์ผ่านนะ เรื่องที่ผ่านมา ฉันหน้ามืดตามัวไปเอง ขอโทษด้วย”
พูดจบเธอก็ไม่มองโจวหลาน หันหลังเดินจากไปทันที
เธอทำผิด จึงไม่ได้หวังให้ใครยกโทษให้ ผิดก็คือผิด
มนุษย์เราต่างเห็นแก่ตัว ทุกคนล้วนคำนึงถึงผลประโยชน์ของตัวเองก่อน เธอไม่รู้ว่าถ้ามีโอกาสย้อนกลับไปอีกครั้ง ตัวเองจะยังทำแบบนั้นหรือเปล่า
แต่เธอรู้ว่าเธอคงไม่มีทางใจดีเหมือนโจวหลาน ใจดีจนออกจะซื่อบื้อไปหน่อย
เหวินจิ้งกับเผยซูเฉินที่ดูเรื่องสนุกจบแล้ว ต่างเดินเข้ามาแสดงความยินดีกับโจวหลานจากใจ พวกเขารู้ดีว่าโอกาสได้เป็นคนขับรถแทรกเตอร์หญิงนั้นยากเย็นแค่ไหน
ฟางหนิงที่แทบไม่ได้พูดอะไรเลยทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล จนซูเถามองอย่างงุนงง
แค่พูดแสดงความยินดี มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?
“ฟางหนิง เธอก็มายินดีกับโจวหลานเหมือนกันเหรอ?” ซูเถาถาม
ฟางหนิงพยักหน้า หลังพูดแสดงความยินดีแล้ว เธอก็คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “พวกเธอระวังตัวกันหน่อยนะ ฉันว่าเฝิงเว่ยกั๋วคงไม่ยอมจบง่าย ๆ”
โจวหลานกล่าวขอบคุณฟางหนิงอย่างจริงจัง หลังทั้งสามคนเดินจากไป ป้าทั้งสามก็กลับมารวมกลุ่มกระซิบกระซาบกันอีกครั้ง
“พวกคนที่อยู่ลานหน้า ฉันว่าปัญญาชนซ่งเป็นคนดีนะ ทั้งอ่อนโยนทั้งมีมารยาท” หวังชุ่ยฮวาพูดเสียงเบา
ซูเถาได้ยินแล้วมุมปากกระตุกสองครั้ง
ทำไมเธอถึงคิดไม่เหมือนป้าชุ่ยฮวานะ!
หลี่ซิ่วหลานก็เห็นด้วยกับหวังชุ่ยฮวาเหมือนกัน ในบรรดาปัญญาชนที่ลงชนบทกลุ่มนี้ ซ่งเสี่ยวอวิ๋นเป็นคนซื่อที่สุด แม้ทำงานไม่ค่อยเก่ง แต่ท่าทีก็ถือว่าใช้ได้