เซี่ยเนี่ยนอันถูกคุณยายพูดจนแทรกไม่เข้า ได้แต่เถียงเสียงดังอย่างหมดแรงว่า “ฉันไม่ได้คิดจะขโมยลูกบ้านคุณนะ”
“พูดว่าไม่ได้คิดแล้วจะเชื่อได้เหรอ? ฉันว่าถ้าไม่ใช่เพราะเห็นฉันมา เธอก็คงขโมยไปแล้ว”
“อย่าคิดว่าแค่หน้าตาดีแล้วฉันจะเชื่อเธอนะ”
“เธอไปไหนไม่ได้ ต้องไปหาตำรวจกับฉัน”
“คนขโมยเด็กต้องโดนยิงเป้า!”
ฝีมือของเซี่ยเนี่ยนอัน หากคิดจะหนี ใครก็ขวางเธอไม่ได้ แต่ทั้งคุณยายกับเด็กตรงหน้าไม่ใช่คนเลว เธอจะลงมืออัดอีกฝ่ายแล้วหนีไปเหมือนที่จัดการคนร้ายไม่ได้
เธอจึงได้แต่ปล่อยให้คุณยายจับแขนเสื้อไว้ แล้วตะโกนเรียกคนรอบข้างเสียงดัง
“มาช่วยกันเร็ว! มีคนขโมยเด็ก!”
ในยุคนี้ ลูกบ้านไหนก็เป็นแก้วตาดวงใจทั้งนั้น พอได้ยินว่ามีคนขโมยเด็ก ทุกคนก็หยิบข้าวของใกล้มือแล้ววิ่งออกมาจากบ้าน
บางคนถือกระบวย บางคนถือพลั่ว อีกคนถือโซ่จักรยาน พอเซี่ยเนี่ยนอันสะบัดมือคุณยายหลุด ทุกคนก็ล้อมเธอไว้เป็นวงกลม วงล้อมแน่นหนาราวกับถังเหล็ก ไม่มีช่องให้เล็ดลอดออกไปได้เลย
“ก็คนนี้แหละ อยู่ ๆ ก็เอาลูกอมมาให้ลูกฉันกิน ต้องคิดจะขโมยลูกฉันแน่ ๆ” คุณยายปกป้องเด็กไว้ พลางชี้เซี่ยเนี่ยนอันแล้วตะโกนเสียงดัง
“ช่วยกันจับเธอไว้ ต้องส่งตัวให้ตำรวจ!”
“ฉันไม่ได้ขโมยเด็กจริง ๆ นะ” เซี่ยเนี่ยนอันมองวงล้อมที่ค่อย ๆ แคบลง แล้วถอนหายใจยาว
“คนที่ขโมยเด็กพอโดนจับได้ก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้น”
“ใช่ หน้าตาก็ดีแท้ ๆ ยังทำเรื่องชั่ว ๆ แบบนี้อีก ควรส่งไปทำงานในฟาร์ม!”
ยิ่งเซี่ยเนี่ยนอันอธิบาย ก็ยิ่งไม่มีใครเชื่อ สุดท้ายเธอจึงได้แต่ไปหาตำรวจพร้อมกับทุกคน