หยางหย่งเห็นเหวินจิ้งร้องไห้จนสะอึก ก็รีบเลื่อนแก้วน้ำที่ตัวเองยังไม่ได้ดื่มไปให้
เหวินจิ้งเป็นห่วงเรื่องนี้มาทั้งวันทั้งคืน แถมยังไม่ได้กินอะไรสักคำ เธอจ้องน้ำตรงหน้าอยู่นาน ครั้นทุกคนคิดว่าเธอคงไม่ดื่มแล้ว เธอกลับยกแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด
หลังวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ เหวินจิ้งก็สะอึกพลางตัดพ้อว่า “พวกคุณไม่รู้หรอกว่าคนกลุ่มนั้นที่อยู่ข้างหน้าไร้ยางอายขนาดไหน!”
“พวกนั้นมันโจรชัด ๆ”
ซูเถาที่เดิมตั้งใจจะกลับ ขยับก้นเข้ามาใกล้เหวินจิ้งอีกหน่อย ก่อนหยิบเมล็ดแตงโมของกินคู่กับการฟังเรื่องสนุกออกจากกระเป๋า แล้วยังแบ่งให้โจวหลานกับเซี่ยเนี่ยนอันอย่างมีน้ำใจด้วย
“รู้ไหมว่าพวกนั้นเรียกเงินฉันคนละเท่าไร?”
“20 หยวน!”
“พวกนั้นเรียกฉันคนละ 20 หยวนเลยนะ!”
เหวินจิ้งชูสองนิ้วแกว่งไปมาตรงหน้าทุกคน
ซูเถาสำลักด้วยความตกใจ โหดไปหน่อยแล้ว!
เห็ดพวกนั้นพวกเขาแย่งกันกินเอง จะโทษเหวินจิ้งทั้งหมดก็ไม่ได้ ส่วนค่ารักษาพยาบาลก็ให้เหวินจิ้งเป็นคนออกไปแล้ว ค่าอาหารบำรุงสัก 5 หยวนก็น่าจะพอ
เงิน 20 หยวนนี่เท่ากับค่าแรงทั้งเดือนของคนงานธรรมดาคนหนึ่งเลยนะ คนละ 20 หยวน หกคนก็ 120 หยวน
คนบ้านลานหน้ากะจะหลอกเอาเงินจากเหวินจิ้งเหมือนเห็นเธอเป็นคนโง่ชัด ๆ!
“ตำรวจเผยเห็นด้วยเหรอ?” ซูเถาถามหยั่งเชิง
ไม่น่าใช่ ตำรวจเผยฉลาดขนาดนั้น จะยอมให้เรียกเงินกรรโชกกันโต้ง ๆ แบบนี้ได้ยังไง?
เหวินจิ้งเช็ดน้ำตาแล้วพูดอย่างได้ใจว่า “แน่นอนว่าไม่เห็นด้วยค่ะ สุดท้ายคุณอาเผยตกลงจ่ายค่าอาหารบำรุงให้พวกนั้นคนละ 4 หยวน”