ซูเถาไม่ได้เป็นห่วงคนที่อยู่เรือนด้านหน้า
เธอแค่สงสัยอยู่บ้างว่าเซี่ยเนี่ยนอันไปทำอะไรมา ถึงได้หายไปทั้งวัน
เซี่ยเนี่ยนอันมีรัศมีนางเอกติดตัว เป็นทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี เวลาเจอเรื่องอะไร แม้เธอจะผ่านพ้นอันตรายมาได้ทุกครั้ง แต่ระหว่างทางก็ยังมีความเสี่ยงอยู่ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง
โจวหลานเห็นท่าทางเป็นห่วงของซูเถา จึงปลอบว่า “พี่เซี่ยเก่งขนาดนั้น คงมีธุระอะไรเลยกลับมาช้า ไม่แน่อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
ไม่รู้เหมือนกันว่าคำพูดนี้ปลอบซูเถา หรือปลอบใจตัวเอง
คืนนั้นทั้งสองกินอะไรง่าย ๆ แล้วก็นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อยอยู่ในลานบ้าน ถังจิ่งสิงกับหยางหย่งรู้ว่าพวกเธอเป็นห่วงเซี่ยเนี่ยนอัน จึงไม่เข้าไปรบกวน ได้แต่ตักน้ำรดแปลงผักเงียบ ๆ
ตอนนี้อากาศอุ่นขึ้นแล้ว เมล็ดพืชหลายชนิดเริ่มงอก โดยเฉพาะเมล็ดที่เซี่ยเนี่ยนอันให้มา ต้นกล้าโตเร็วกว่าผักในแปลงอื่นอย่างเห็นได้ชัด
พอฟ้าเริ่มมืด ซูเถากับคนอื่น ๆ ก็ได้ยินเสียงรถแทรกเตอร์จากเรือนด้านหน้า จึงรู้ว่าเจียงหมิงหย่วนกับคนอื่นกลับมาแล้ว
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูเถาคงรีบวิ่งไปดู แต่วันนี้เธอกระวนกระวายใจจนแทบขยับตัวไม่ไหว ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น
ไม่นานหยางหย่งก็หอบหายใจวิ่งกลับมา
“สหายปัญญาชนเซี่ยกลับมาแล้ว”
หยางหย่งยังพูดไม่ทันจบ ซูเถาก็หายวับไปแล้ว
พอเข้าเรือนด้านหน้า ซูเถาก็เห็นเซี่ยเนี่ยนอันที่เผยอิงหนานกำลังพยุงอยู่ทันที เธอเดินกะเผลก ๆ ไปข้างหน้า
“พี่เซี่ย เท้าเป็นอะไรไปคะ?”