ทุกคนไม่ได้กินเห็ดมานานแล้ว พอเห็ดชามนี้ยกขึ้นโต๊ะ ทุกคนก็แย่งกันกิน มีเพียงเหวินจิ้งที่เป็นคนเก็บเห็ดกับเผยซูเฉินที่วางตัวสำรวมเท่านั้นที่กินไม่ค่อยได้
ฟางหนิงไม่อยากแย่ง กินไปสองคำเพื่อลองชิมรสแล้วก็หยุด จากนั้นกินข้าวกับผักป่าผัดจนหมด
กลางดึก ซูเถาได้ยินเสียงเอะอะจากลานด้านหน้าในความฝัน สะดุ้งจนเกือบกลิ้งตกจากเตียงเตา
เธอกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นข้างหน้า จึงรีบสวมเสื้อผ้า หยิบไฟฉายออกไป พอดีกับที่เจอเซี่ยเนี่ยนอันและโจวหลานซึ่งออกมาเหมือนกัน
พอพวกเธอรีบรุดไปถึง ก็เห็นถังจิ่งสิงกับหยางหย่งมาถึงแล้ว ทั้งคู่กำลังช่วยเผยซูเฉินหามคนออกไป ในลานมีคนไม่น้อยนั่งยอง ๆ อาเจียนอยู่กับพื้น
ฟางหนิงกำลังพยุงเซวียลี่เจวียนกับเหวินจิ้งให้เดินเข้ามาในลาน บนตัวเซวียลี่เจวียนเปื้อนอาเจียนอยู่ไม่น้อย ดูท่าคงกินอะไรผิดสำแดงเข้าแล้ว
เหวินจิ้งที่เคยรังเกียจความสกปรกสารพัด คราวนี้กลับไม่สนใจเลยว่าของเปื้อนจะติดตัวเองหรือไม่ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ซูเถาถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่รู้เหมือนกัน กำลังหลับอยู่ดี ๆ พวกเธอก็เริ่มอาเจียน” ฟางหนิงขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
เซี่ยเนี่ยนอันส่องไฟฉายไปที่อาเจียนของเซวียลี่เจวียน คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“เมื่อคืนพวกคุณกินเห็ดกันหรือเปล่า?”
“กินสิ มีอะไรเหรอ?” ฟางหนิงถามพลางตบหลังเซวียลี่เจวียน
“พวกคุณอาจจะได้รับพิษ”
ตอนเซี่ยเนี่ยนอันพูดถึงเห็ด ซูเถาก็นึกถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมาได้ทันที
เซี่ยเนี่ยนอันพยักหน้า เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของซูเถา