ซูเถาเห็นหยางเสี่ยวฉินถือห่อสัมภาระสองห่ออยู่ในมือ ก็รีบก้าวเข้าไปคว้ามาทันที
เหวินจิ้งที่กลับมาพร้อมกับคนอื่น ๆ ขมวดคิ้ว มองซูเถาอย่างไม่พอใจ
“ซูเถา ทำไมเธอถึงแย่งของคนอื่นล่ะ?”
ซูเถายิ้มกว้าง มองเหวินจิ้งที่ทำหน้ามุ่ยอยู่แวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ก่อนหันไปมองหยางเสี่ยวฉินที่มีสีหน้ากระวนกระวาย
“ปัญญาชนหยาง เธอว่าแบบนี้ฉันแย่งของหรือเปล่า?”
หยางเสี่ยวฉินคิดว่าซูเถาคงรู้อะไรบางอย่างแล้ว แต่ก็ไม่กล้าฟันธง จึงได้แต่ตอบอ้อมแอ้มว่า “ซูเถาแค่อยากช่วยฉันถือของน่ะ”
“ตอนนี้ก็ถึงเรือนพักปัญญาชนแล้ว ซูเถา ไม่ต้องช่วยฉันถือแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันเอากลับไปเองก็ได้”
พูดพลางมองสีหน้าซูเถาไปด้วย แล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบห่อสัมภาระอย่างลองเชิง
ทันทีที่หยางเสี่ยวฉินแตะห่อสัมภาระ ซูเถาก็หลบฉับพลัน
“ซูเถา เลิกเล่นได้แล้ว เอาห่อสัมภาระคืนให้ฉันเร็ว”
หยางเสี่ยวฉินเอ่ยวิงวอนเสียงเบา ท่าทางระมัดระวังรอบคอบของเธอทำให้เฝิงเว่ยกั๋วโกรธจนแทบระเบิด
“ซูเถา เธอจะแย่งห่อสัมภาระของหยางเสี่ยวฉินทำไม!”
“ขาดของจนจนบ้าหรือไง? ถ้าเก่งจริงก็ให้พ่อแม่ส่งมาให้สิ!”
เหวินจิ้งพยักหน้ารัว ๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง
“นั่นสิ ต่อให้จนแค่ไหนก็ไม่ควรแย่งของคนอื่นนะ!”
เผยซูเฉินเห็นเซี่ยเนี่ยนอันปรายตามองมา ก็รีบเข้าไปดึงเหวินจิ้งที่กำลังจะพูดต่อ แล้วปิดปากเธอด้วยมือตัวเอง
ท่าทางคล่องแคล่วนั้นแฝงความปรารถนาเอาตัวรอดไว้อย่างเต็มเปี่ยม
เหวินจิ้งไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงพยายามแกะมือเผยซูเฉินออกอย่างแรง แต่พอเห็นแววตาของเขา เธอก็เงยหน้ามองเซี่ยเนี่ยนอันที่ยืนอยู่ด้านหลังซูเถา แล้วเงียบกริบในทันที