ซูเถาเบ้ปาก พูดอย่างรำคาญว่า “ถ้าเธอไม่ไปกุเรื่องที่บ้านพี่ชายฉัน ฉันต้องโทรหาเขาไหมล่ะ หรือคิดว่าค่าโทรศัพท์ถูกมากหรือไง!”
“ไม่ก็จ่ายเงิน ไม่ก็เอาของมาแลก”
“เลือกเอาเองแล้วกัน”
แม้จะให้หยางเสี่ยวฉินเลือก แต่ซูเถาก็ไม่มีความคิดจะไปหยิบของเลยสักนิด ของจะหอมหวานเท่าเงินได้ยังไง
หยางเสี่ยวฉินลากร่างที่ปวดระบมไปทั้งตัว เดินกะเผลกเข้าไปในบ้าน ตอนขึ้นบันไดความเจ็บทำเอาตาพร่า คนรอบข้างไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะต้องเธอ กลัวจะถูกเธอหาเรื่องเอา
พอซูเถาได้เงิน 3 หยวนก็หมุนตัวเดินฉับ ๆ พาโจวหลานกับคนอื่น ๆ ไปยังลานหลังบ้าน ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังสง่างามกับหัวข้อสนทนาที่ว่าอย่าไปหาเรื่องซูเถา
เมื่อชาวบ้านเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูต่อแล้ว ต่างก็พูดคุยหัวเราะพลางแยกย้ายกันไป
บ้านในลานหน้าสร้างเสร็จแล้ว เหลือแค่เลือกวันย้ายเข้าไป เหวินจิ้งจึงลากสัมภาระของตัวเองเข้าไปไว้ในบ้านใหม่เสียเลย
บ้านของพวกเธอใช้ห้องกินข้าวร่วมกัน พอเดินเข้าประตูก็เจอเตาไฟพอดี ประตูห้องนอนอยู่สองข้างเตาไฟ ห้องสองห้องนี้มีพื้นที่ด้านในใหญ่กว่าห้องของซูเถาอยู่บ้าง พูดให้ถูกคือเตียงเตามีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย
เหวินจิ้งมองเตียงเตาที่ใหญ่กว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลอกไปมา ก่อนจะวางสัมภาระแล้วรีบไปหาเผยซูเฉิน
ทันทีที่ซูเถากลับถึงลานหลังบ้าน เซี่ยเนี่ยนอันกับโจวหลานก็ลากเธอไปตรวจดูตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด ราวกับคนที่เพิ่งถูกซ้อมมาคือเธอเอง