กะวันเวลาแล้ว พัสดุที่พ่อของจ้าวหมิงเยว่ส่งมาให้ซูเถาก็น่าจะมาถึงในไม่ช้า เธอจึงคิดจะไปขอลาหัวหน้ากอง แต่ใครจะรู้ว่าหัวหน้ากองกลับไม่ยอมอนุญาต
“หัวหน้ากอง ฉันขอลาแค่ครึ่งวันเช้า ไปรับพัสดุแล้วก็กลับค่ะ”
“พรุ่งนี้ไม่ได้ ไว้วันหลังค่อยลา” หัวหน้ากองส่ายหน้าปฏิเสธ
ซูเถารู้สึกได้ทันทีว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ เธอยิ้มพลางขยับเข้าไปถามใกล้ ๆ “หัวหน้ากอง พรุ่งนี้มีเรื่องดีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“บอกฉันหน่อยสิ ฉันรับรองว่าจะไม่บอกใครแน่นอน”
“อยากรู้เหรอ?” หัวหน้ากองเผยรอยยิ้มออกมาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
ซูเถาพยักหน้าหงึก ๆ อย่างตื่นเต้น เธออยากรู้ อยากรู้มากจริง ๆ
“ไม่บอกหรอก”
หัวหน้ากองทำท่าเหมือนมีเรื่องสำคัญแต่ไม่ยอมบอกเธอ ก่อนจะฮัมคำขวัญเดินจากไป
ซูเถาโมโหจนปวดหัวตุบ ๆ กระทืบเท้าแรง ๆ ไปทีหนึ่ง
โจวหลานเห็นซูเถากลับมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ จึงถามอย่างสงสัย “เธอไม่ได้ไปขอลาหัวหน้ากองเหรอ หัวหน้ากองไม่อนุญาตหรือ?”
ซูเถาพยักหน้า โจวหลานจึงพูดอย่างไม่เข้าใจ “แปลกจัง ครั้งก่อนเซี่ยเนี่ยนอันไปขอลา หัวหน้ากองตอบตกลงง่าย ๆ เลยนะ”
ซูเถาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ละวันเธอได้คะแนนแรงงานอยู่แค่ไม่กี่คะแนน ลาสักวันจะกระทบอะไรได้ เว้นแต่จะมีเรื่องที่เธอขาดไม่ได้จริง ๆ
วันต่อมาซูเถาก็ได้รู้สาเหตุ เมื่อเห็นเผยอิงหนานยืนอยู่บนเวทีของลานนวดข้าว เธอกับโจวหลานก็แอบตบมือกันอย่างตื่นเต้น
ความรักน่ะนะ ได้ดูคนอื่นรักกันสนุกกว่าอยู่แล้ว ซูเถาลืมความขุ่นเคืองที่หัวหน้ากองไม่ยอมอนุญาตให้ลาตั้งแต่เมื่อวานไปเสียสนิท