“พวกเราถอยไปก่อน คุณเอามีดออกห่างหน่อย” เซี่ยเนี่ยนอันตะโกนพลางทำท่าถอยอย่างระมัดระวัง
เห็นทุกคนมีท่าทางหวาดกลัว จ้าวซื่อไหลจื่อก็ยิ่งได้ใจ เขาคุมตัวเหวินจิ้งเดินไปข้างหน้า สายตากวาดมองใบหน้าสวยของเซี่ยเนี่ยนอันอยู่หลายครั้ง
เหวินจิ้งกลัวจนตัวสั่นไปหมด ขาทั้งสองข้างสั่นเสียจนไม่ฟังคำสั่ง
จังหวะที่จ้าวซื่อไหลจื่อกำลังมองคนอื่น ๆ ถอยหลังทีละนิดด้วยความหวาดกลัวอย่างได้ใจ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา จึงเผลอคลายมือโดยไม่รู้ตัว
วินาทีที่ซูเถาเงื้ออิฐฟาดลงบนหัวจ้าวซื่อไหลจื่อ เซี่ยเนี่ยนอันก็พุ่งเข้าประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว บิดข้อมือข้างที่ถือมีดกลับด้าน แขนทั้งข้างของจ้าวซื่อไหลจื่อก็หลุดจากข้อ ไร้เรี่ยวแรงห้อยลงมา
เซี่ยเนี่ยนอันใช้เท้าเตะมีดที่ตกอยู่บนพื้นไปหยุดตรงหน้าประตูห้องของโจวหลาน
เหวินจิ้งมองท่าทางคล่องแคล่วเด็ดขาดของเซี่ยเนี่ยนอันอย่างตกตะลึง ความรู้สึกดูแคลนที่เคยมีกลับแปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมเต็มเปี่ยม
เซี่ยเนี่ยนอันไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอ เพียงดึงเธอไปไว้ข้างหลังอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเตะจ้าวซื่อไหลจื่ออีกสองที
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป จ้าวซื่อไหลจื่อยังไม่ทันตั้งตัวก็ลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว
เมื่อโจวหลานเห็นว่าจ้าวซื่อไหลจื่อไม่มีอาวุธแล้ว ก็หยิบไม้ที่ใช้ทุบผ้าตอนซักเสื้อผ้าในลานบ้านแล้วพุ่งเข้าใส่
ซูเถาถืออิฐฟาดไม่ยั้ง เซี่ยเนี่ยนอันใช้เท้าเตะอย่างแรง ส่วนโจวหลานก็ใช้ไม้ตี เผยอิงหนานกับหยางหย่งได้ยินว่ามีขโมยบุกเรือนพักปัญญาชน จึงรีบร้อนมาถึงพอดี และได้เห็นภาพนี้เข้า