สุขสุดขีดกลับกลายเป็นทุกข์ หัวหน้ากองเพิ่งเดินจากไป ซูเถาก็เริ่มปวดท้องทันที เพียงไม่กี่อึดใจ เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
“ซูเถา พวกเราไปหาเหวินจิ้งด้วยกันเถอะ เดี๋ยวเกิดหลงหายขึ้นมาจริง ๆ จะยุ่งเอา”
หลี่อวี้อิงยิ้มพลางส่งจอบให้ลูกชาย
พอหันกลับมา ก็เห็นซูเถานั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น
“เป็นอะไรไป ปวดท้องเหรอ?”
หลี่อวี้อิงรีบรุดเข้าไปหา ก่อนนั่งยอง ๆ ถามด้วยความเป็นห่วงพอดีกับเห็นใบหน้าซีดขาวของซูเถาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
พอได้ยินเสียงหลี่อวี้อิง หลี่ซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ ก็รีบวิ่งเข้ามา ล้อมซูเถาไว้ด้วยความเป็นห่วง
ยิ่งเข้าใกล้ซูเถา เซี่ยเนี่ยนอันก็ยิ่งได้กลิ่นคาวเลือดชัดเจนขึ้น เธอเหลือบมองกางเกงของซูเถาโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเนี่ยนอันย่อตัวลง กระซิบถามข้างหูซูเถาเบา ๆ ว่า “เถาน้อย เธอมีประจำเดือนหรือเปล่า?”
พวกป้าทั้งหลายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินเซี่ยเนี่ยนอันถามเช่นนั้น
ซูเถาเงยหน้ามองเซี่ยเนี่ยนอันอย่างงุนงง ราวกับเธอลืมเรื่องอะไรบางอย่างไป
ชาตินี้เธอยังไม่เคยมีประจำเดือนเลยนี่นา ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้
เห็นซูเถาทำหน้างุนงง ทุกคนก็รู้ว่าเธอยังไม่เคยมีประจำเดือนมาก่อน จึงทั้งอยากหัวเราะและรู้สึกปวดใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเถอมีประจำเดือน แต่แม่ของเธอไม่ได้อยู่ข้าง ๆ จึงไม่มีใครสอนว่าต้องจัดการอย่างไร
พอดีหัวหน้ากองสั่งให้พวกเธอไปตามหาเหวินจิ้ง ทุกคนจึงพาซูเถากลับเรือนพักปัญญาชนด้วยกัน แล้วยังให้เจ้าหน้าที่จดแต้มช่วยลางานให้ซูเถาด้วย