“ปัญญาชนถัง มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
ซูเถาไม่ค่อยได้เห็นถังจิ่งสิงหน้าแดงแบบนี้ พอเห็นเข้าก็เผลอมองเพลินจนไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร
ถังจิ่งสิงเห็นซูเถาจ้องเขาอย่างเหม่อลอย ก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ ก่อนยกมือโบกไปมาตรงหน้าเธอ
“ซูเถา?”
“อ๊ะ ปัญญาชนถังพูดว่าอะไรนะคะ?” ซูเถาถามอย่างเขินอาย
“ผมบอกว่า ปัญญาชนเหวินบอกว่าเธอปวดท้อง ต้องดื่มน้ำตาลทรายแดงร้อน ๆ สักหน่อย”
ซูเถามองกระป๋องน้ำที่ยื่นมาตรงหน้า ก็อดเขินขึ้นมาไม่ได้
ใครถูกหนุ่มหล่อเอาใจใส่เข้าก็คงต้องเขินกันทั้งนั้นแหละ!
ซูเถารู้ว่าถังจิ่งสิงดีกับเธอ ไม่ได้เป็นเพราะความรักระหว่างชายหญิง อย่างไรเสียเธอก็ยังเด็ก ถ้ามีใครมาชอบเธอจริง ๆ นั่นต่างหากถึงจะมีปัญหา
เธอยิ้มขอบคุณ ก่อนรับกระป๋องน้ำมาอย่างมีความสุข ถังจิ่งสิงยิ้มนิดหนึ่งแล้วหันกลับไปที่ห้องของตัวเอง
ซูเถาผลักประตูห้องของเซี่ยเนี่ยนอันเข้าไป เห็นเธอกำลังก่อไฟอยู่ตรงนั้น ส่วนโจวหลานกำลังทำอาหาร
พอเห็นซูเถาเข้ามา โจวหลานก็ใช้เท้าเกี่ยวม้านั่งด้านหลังให้เลื่อนมาตรงหน้าเธอ
“เป็นยังไงบ้าง ปวดท้องน้อยลงหรือยัง ยังเจ็บอยู่ไหม?”
ซูเถากอดกระป๋องน้ำนั่งลง จิบน้ำตาลร้อน ๆ ไปคำหนึ่ง แล้วเอนตัวพิงเซี่ยเนี่ยนอันอย่างสบายใจ
“ดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่เจ็บแล้ว”
“ไม่ได้ทำข้าวให้ตำรวจเผยเหรอ?” ซูเถามองเซี่ยเนี่ยนอันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตาล้อเลียน
เซี่ยเนี่ยนอันตอบว่า “เผยอิงหนานบอกว่าไม่ต้องสนใจพวกเขา เดี๋ยวก็ไปแล้ว”
ซูเถาพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร แล้วกอดกระป๋องน้ำจิบน้ำร้อนอีกคำ
หวานดีเหมือนกัน คงใส่น้ำตาลไม่น้อยเลย