โจวหลานกลัวว่าหยางเสี่ยวฉินจะไปหาเรื่องซูเถา จึงคอยตามติดซูเถาไม่ห่าง ไม่เปิดโอกาสให้หยางเสี่ยวฉินเข้าใกล้แม้แต่น้อย
ต่างจากโจวหลานที่คอยระวังปกป้องอย่างใกล้ชิด เซี่ยเนี่ยนอันกลับคิดว่าควรเปิดโอกาสให้หยางเสี่ยวฉินเข้ามาใกล้ จะได้รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร แล้วค่อยจัดการให้สิ้นเรื่องในคราวเดียว
ถึงอย่างไร การมีคนคิดไม่ซื่อตามติดอยู่ข้างกายทุกวันก็ทำให้เสียอารมณ์ไม่น้อย
ครั้งหนึ่งตอนหยางเสี่ยวฉินตามหลังซูเถามาเก็บฟืน เธอแค่ก้มหน้าลงครู่เดียว พอเงยขึ้นมาอีกที ซูเถากับคนอื่น ๆ ก็หายไปแล้ว
หยางเสี่ยวฉินมองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นใครเลย เธอรีบวิ่งไปยังจุดที่ซูเถาเพิ่งเก็บฟืน ทว่าก็ไม่พบร่องรอยของทั้งสามคน รอบ ๆ เองก็ไม่มีใครอื่น หยางเสี่ยวฉินจึงเริ่มใจเสียขึ้นมาทันที
ตอนนั้นเองเธอถึงรู้ว่า วันนี้ซูเถากับพวกมาเก็บฟืนกันลึกกว่าปกติ เธอมัวแต่จับตาซูเถาจนไม่ได้จำทางเลยสักนิด สภาพแวดล้อมรอบตัวที่ไม่คุ้นเคยชวนให้หวาดหวั่นอยู่บ้าง
“มีใครอยู่ไหม?”
“มีใครอยู่หรือเปล่า?”
ตอนแรกหยางเสี่ยวฉินยังวางท่าระมัดระวัง บีบเสียงเล็ก ๆ ร้องเรียกเบา ๆ แต่เมื่อไม่มีใครขานตอบ เธอก็เริ่มกระวนกระวายโดยไม่รู้ตัว แม้ฝ่ามือจะถูกฟืนในมือขูดจนเป็นแผลก็ยังไม่ทันสังเกต เสียงร้องเรียกเองก็ไม่เล็กแหลมอีกต่อไป
เดิมทีก็ไม่รู้ทางอยู่แล้ว พอหยางเสี่ยวฉินเดินวนอยู่กับที่หลายรอบ กลับยิ่งจำทางไม่ได้ พอนึกถึงสัตว์ป่าที่อาจมีอยู่บนเขา เธอก็ตกใจจนลืมภาพลักษณ์สาวน้อยแสนบอบบางไปเสียสิ้น แล้วตะโกนสุดเสียง