โจวหลานพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ใช่ค่ะ ฉันจะสมัคร”
“ต่อให้พรุ่งนี้ไปถึงสหกรณ์ประชาคมแล้วสุดท้ายไม่ได้เข้าห้องสอบ ฉันก็จะสมัคร!”
“ถ้าฉันไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะลอง แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าทำได้หรือเปล่า”
เห็นโจวหลานจริงจังขนาดนี้ ผู้ใหญ่บ้านสูดหายใจลึก ก่อนหยิบใบสมัครใบหนึ่งออกมาให้เธอกรอก
“พรุ่งนี้เช้าตอนที่ทุกคนเริ่มทำงาน ให้ไปรวมตัวกันที่กองผลิต เราจะนั่งรถแทรกเตอร์ไปสอบที่สหกรณ์ประชาคมด้วยกัน อย่ามาสายเด็ดขาดล่ะ”
หลังโจวหลานกรอกใบสมัครเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านก็กำชับอย่างใส่ใจ
“ขอบคุณค่ะผู้ใหญ่บ้าน ฉันจำได้แล้วค่ะ”
เห็นโจวหลานกำลังจะไป ผู้ใหญ่บ้านก็เรียกเธอไว้
“โจวหลาน ช่วงบ่ายเธอไม่ต้องไปทำงานนะ กลับไปทบทวนหนังสือให้ดี พรุ่งนี้จะได้ทำคะแนนให้ดี”
“ได้ค่ะ ขอบคุณผู้ใหญ่บ้าน”
โจวหลานยิ้มพลางลาผู้ใหญ่บ้าน ก่อนเดินกลับไปอย่างกระโดดโลดเต้น เส้นผมแห้งกระด้างของเธอพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว
เมื่อเธอเดินลับตาไปแล้ว เสมียนก็ถามอย่างกังวลว่า “พี่รองครับ ทางสหกรณ์ประชาคมจะให้คุณหนูโจวเข้าสอบไหมครับ”
ผู้ใหญ่บ้านสูบกล้องยาที่ยังไม่ได้จุดไฟเข้าไปคำหนึ่ง แล้วตอบอย่างหนักใจ “ไม่รู้เหมือนกัน รอดูพรุ่งนี้แล้วกัน”
ตอนบ่าย หลังทุกคนออกไปทำงาน ผู้ใหญ่บ้านก็ถือใบสมัครของหมู่บ้านไปที่สหกรณ์ประชาคม และเล่าเรื่องที่มีผู้หญิงคนหนึ่งในหมู่บ้านอยากเข้าสอบให้ฟัง
สหกรณ์ประชาคมที่เคยสงบพลันคึกคักขึ้นมา ภายในบ่ายเดียวมีการประชุมต่อเนื่องหลายครั้ง สุดท้ายผู้ใหญ่บ้านได้รับคำบอกให้กลับไปรอฟังข่าว