จนกระทั่งได้รับแจกข้อสอบ หัวใจของโจวหลานก็ยังเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ราวกับจะกระเด็นออกมาจากปาก เธอสูดหายใจลึก หยิบปากกาหมึกซึมที่ซูเถาให้ยืมเมื่อคืนวาน แล้วเริ่มก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบลงบนกระดาษ
โชคดีที่มีซูเถาซึ่งชอบเรียนหนังสืออยู่ด้วย เพราะได้รับอิทธิพลจากเธอ ช่วงนี้พอว่าง โจวหลานกับเซี่ยเนี่ยนอันก็เริ่มอ่านหนังสือทบทวนความรู้ที่ลืมไปแล้วกัน หลายอย่างก็กลับมาจำได้ไม่น้อย
โจวหลานเห็นว่าข้อสอบเหล่านี้อยู่ในระดับประมาณมัธยมต้น นอกจากเนื้อหาที่ต้องท่องจำซึ่งเธอจำได้ไม่ค่อยแม่นแล้ว ข้ออื่นที่รู้ก็เขียนลงไป ส่วนข้อที่ไม่รู้ก็ยังเติมคำตอบให้เต็ม
มีคนเข้าสอบมากกว่า 60 คน แต่สุดท้ายรับเพียง 12 คนเท่านั้น หลังสอบเสร็จ ทุกคนยังไม่รีบกลับ ต่างรอฟังผลอยู่ในลานของสหกรณ์ประชาคม
คนที่รู้ตัวว่าสอบได้ไม่ดีนักไปบอกผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านตัวเอง แล้วออกไปเดินเล่น ส่วนคนที่คิดว่าทำได้พอใช้แต่ยังไม่มั่นใจ ก็เดินวนไปวนมาในลาน คอยมองไปทางห้องตรวจข้อสอบไม่หยุด
ทุกคนแทบอยากจะยื่นหัวเข้าไปดูให้รู้ว่าตัวเองได้กี่คะแนนกันแน่
ในห้องประชุม บรรดาผู้นำที่ได้รับผลสอบต่างมองหน้ากัน สีหน้าเคร่งขรึมเป็นพิเศษ ผลลัพธ์นี้เกินกว่าที่พวกเขาคาดไว้
ผู้ใหญ่บ้านเดินยิ้มตามเจ้าหน้าที่จางมาถึงหน้าห้องประชุม พอเห็นบรรยากาศเคร่งเครียดข้างในก็รีบหุบยิ้ม ก่อนเดินตามเข้าไป
เลขาจางยื่นรายชื่อเรียงตามคะแนนให้หลิวฝูเซิง เมื่อเห็นชื่อที่อยู่บนสุด มุมปากของหลิวฝูเซิงก็ยกขึ้นจนกดไม่ลง