บทที่ 132 ฉันก็อยากสมัครเหมือนกัน
ซูเถากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นเรื่องน่าขำอะไร จึงอุ้มกระปุกไปอวดกับพวกป้าสองสามคนตามที่ต่าง ๆ
อย่างที่เขาว่ากัน คนมั่งมีหากไม่กลับบ้านเกิดไปอวด ก็เหมือนสวมเสื้อผ้าหรูเดินกลางคืน
ไม่อวดสักหน่อยได้ยังไง กระปุกของเธอก็ไม่ใช่ของน่าอับอายเสียหน่อย ต้องให้คนอื่นได้เห็นสิ
เซี่ยเนี่ยนอันสังเกตเห็นสายตาของเหวินจิ้งอย่างเฉียบไว พอเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นอีกฝ่ายยังยิ้มอยู่ พลางเหม่อมองตำแหน่งที่เธอเพิ่งยืน
“มองอะไรอยู่เหรอ?”
“กำลังมองเงินอยู่น่ะ” เหวินจิ้งตอบออกมาโดยไม่ทันคิด
แววตาของเซี่ยเนี่ยนอันพลันเคร่งขรึม เธอยกกระปุกขึ้นจ่อข้างหูเหวินจิ้ง แล้วเคาะเบา ๆ เสียงใสกังวานทำให้อีกฝ่ายได้สติ
“ฉันว่าคุณมีเรื่องต้องสารภาพกับฉันนะ”
เหวินจิ้งยิ้มเจื่อน ๆ แล้วทำท่าจะหนี แต่เซี่ยเนี่ยนอันคว้าข้อมือไว้ได้อย่างว่องไว คิดหนีก็หนีไม่พ้น
“สารภาพมาตามตรงจะได้รับการผ่อนผัน ขัดขืนจะโดนลงโทษหนัก”
“ถ้าฉันบอกแล้ว คุณจะไม่โกรธฉันจริง ๆ นะ?” เหวินจิ้งถามอย่างอึกอัก
ตอนแรกเซี่ยเนี่ยนอันยังไม่แน่ใจว่าเรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับตัวเองหรือเปล่า แต่ตอนนี้แน่ใจเต็มร้อยแล้ว เธอพยักหน้าด้วยแววตาขบขัน
เหวินจิ้งที่ยังไม่เคยเจอพิษสงของสังคมเชื่อทันที เธอเล่าเรื่องที่ตัวเองกับเผยซูเฉินวางแผนเอาเงินจากแม่ของเผยซูเฉินออกมาจนหมด
ที่แท้ทั้งคู่รู้สึกว่าเงินไม่พอใช้ เหวินจิ้งกลัวว่าคุณปู่เหวินจะไม่ให้เงินเธอ จึงปรึกษากับเผยซูเฉิน แล้วตัดสินใจลงมือสองทาง ทั้งคู่ยังเขียนจดหมายถึงแม่ของเผยซูเฉินด้วย