“พวกคุณลองดมดูสิ หอมมาก เหมือนกลิ่นข้าวสวยเลย” เจียงหมิงหย่วนสูดจมูกฟุดฟิด
“ฉันก็ได้กลิ่นหอมของข้าวเหมือนกัน ทำไมในเรือนพักของเราถึงมีกลิ่นข้าวสวยล่ะ” กู้เว่ยตงหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ
“หรือว่าซูปัญญาชนเป็นคนทำ?”
“หรือมื้อเที่ยงเราจะได้กินข้าวสวยกันนะ?” อู๋จวิ้นเจี๋ยเดา
ถังจิ่งสิงเดินผ่านพวกเขาไป พลางทำลายความฝันอย่างไม่ปรานี “ฉันไม่ได้ให้ข้าวซูปัญญาชน ตอนเช้าให้แป้งข้าวโพดไปต่างหาก”
คนที่ไม่ได้ให้ข้าวต่างมองหน้ากันไปมา
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นยิ้มพลางเดินเข้าห้อง ก่อนจะพูดเสียงดังว่า “ซูเถา วันนี้ทำของอร่อยอะไรให้ทุกคนกินน่ะ พวกเราอยู่ไกลขนาดนี้ยังได้กลิ่นหอมเลย มื้อเที่ยงนี้คงได้กินของอร่อยกันแล้วสินะ”
“ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ พวกคุณให้อะไรฉันมา ฉันก็ทำอย่างนั้น”
“หรือยังอยากให้ฉันเอาเสบียงของตัวเองมาให้พวกคุณกินอีกล่ะ หน้าหนาไปไหม?” ซูเถาเหลือบมองซ่งเสี่ยวอวิ๋น ก่อนพูดเสียงเย็น
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นโมโหจนกลับเข้าห้องไปทันที เธอไม่น่าไปคุยกับซูเถาเลย ไม่ได้ประโยชน์อะไรสักอย่าง แถมยังโดนเหน็บแนมอีก
เซวียลี่เจวียนที่หน้าบวมไม่พูดสักคำ เดินตามซ่งเสี่ยวอวิ๋นกลับเข้าห้องไปด้วย ตอนเช้าเธอไม่กล้าเงยหน้าด้วยซ้ำ กลัวคนอื่นจะรู้ว่าโดนตบเพราะปากเสีย
โจวหลานรับงานในมือซูเถามาทำแทน บอกให้เธอไปพัก ส่วนอาหารที่เหลือเดี๋ยวตัวเองทำต่อ ซูเถาว่างไม่มีอะไรทำ จึงนั่งเติมฟืนอยู่ข้าง ๆ พลางมองโจวหลานทำงาน
เซี่ยเนี่ยนอันขยับเข้ามาใกล้ซูเถา แล้วกระซิบว่า “ฉันให้ 5 เหมา ข้าวแบ่งให้ฉันครึ่งหนึ่งนะ”