“จะเข้าใจผิดอะไรกัน ฉันไม่ได้ชอบพวกคุณสักหน่อย ผอมยังกับลูกเจี๊ยบ” พูดจบ โจวหลานก็เหลือบมองถังจิ่งสิงด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ก่อนเสริมว่า “ผู้ชายแท้ ๆ หน้าตาดีกว่าฉันอีก”
เมื่อเทียบกับถังจิ่งสิงและอีกคนที่เขินอาย โจวหลานกลับเปิดเผยตรงไปตรงมา เธอไม่ได้ชอบสองคนนั้นจริง ๆ คนที่เธอชอบต้องตัวสูงใหญ่แข็งแรง ไม่ใช่แบบพวกเขา
“ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วล่ะ!”
“วันนี้อารมณ์ดี ฉันเลี้ยงข้าวทุกคนเอง ห้ามเกรงใจเด็ดขาด”
โจวหลานรับของจากทุกคนอย่างคล่องแคล่ว แล้วตรงกลับเข้าห้องไปหยิบเสบียง ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาคัดค้านเลย
เซี่ยเนี่ยนอันยิ้มพลางบอกทุกคนว่า “วันนี้ไปทำอาหารที่ห้องฉันนะ ฉันออกเนื้อเอง”
“ฉันออกแป้งขาว ทำหมั่นโถวผสมแป้งสองชนิด”
ซูเถายกมือบอก
ถังจิ่งสิงกับหยางหย่งสบตากัน ก่อนพูดว่า “งั้นฉันกับหยางหย่งออกไข่เอง”
พอโจวหลานหยิบเสบียงกับผักแห้งที่เก็บซ่อนไว้ออกมา ทุกคนก็คิดเมนูกันเรียบร้อยแล้ว
หมูตุ๋นผักแห้ง ไข่ผัดต้นหอมใหญ่ หมั่นโถวผสมแป้งสองชนิด และแกงจืดไข่น้ำ
แต่หมั่นโถวต้องใช้เวลาหมักแป้ง เวลาไม่พอ สุดท้ายจึงเปลี่ยนเป็นแผ่นแป้งนึ่งผสมแป้งสองชนิดแทน ทว่าพวกเขาไม่ได้ใส่ใจเลย มีแป้งขาวผสมอยู่ ทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้น
พอถามทุกคนแล้วรู้ว่ากินเผ็ดได้ โจวหลานก็ใส่พริกลงไปสองสามเม็ดตอนผัด กับเครื่องปรุงที่มีครบครันในห้องของเซี่ยเนี่ยนอัน พออาหารสุก กลิ่นหอมก็เย้ายวนจนคนหิวโซที่ลานหน้าทะเลาะกันขึ้นมาอีกครั้ง
ซูเถากับคนอื่น ๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่รู้เรื่องนั้นเลย
“โจวหลาน ตอนอยู่ลานหน้า ฉันไม่เห็นรู้สึกเลยว่าเธอทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้”