“ปัญญาชนเซวีย อย่าบีบให้ฉันต้องพูดให้มันไม่น่าฟังนะ”
หัวหน้ากองเหลือบมองท้องของเซวียลี่เจวียน พลันนึกถึงคำพูดของตำรวจหวังเมื่อวาน จึงไม่กล้าระเบิดอารมณ์ใส่เธอ หากเกิดเรื่องขึ้นมาแล้วถูกโยนความผิดให้หมู่บ้านหลิวเจียถุนอีกคงไม่ดีแน่
เซวียลี่เจวียนถูกสายตาของหัวหน้ากองทำเอาไม่กล้าพูดอะไรต่อ เธอยกมือกุมท้องโดยไม่รู้ตัว ก้มหน้าลง แล้วถอยหลังเงียบ ๆ หนึ่งก้าว
แต่ครั้งนี้เขาก็ตั้งใจอาศัยเรื่องของโจวหลานมาสั่งสอนพวกเธอเหมือนกัน
อยู่ในหมู่บ้านหลิวเจียถุน ก็ต้องฟังคนของหมู่บ้านหลิวเจียถุน หากมีความคิดสกปรกอะไร ก็เก็บซ่อนไว้ให้หมด
“ใครมี粮ก็เอา粮มาคืน ใครไม่มี粮ก็จ่ายเงิน ไม่มีเงินก็ใช้แต้มแรงงานหักกลบ หรือเอาของมาแลก”
“วันนี้ต้องสะสางเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ถ้าไม่พอใจกับการตัดสินใจของฉัน พวกเธอก็ไปฟ้องฉันที่สำนักงานจัดการเยาวชนผู้มีการศึกษาได้”
“แล้วคอยดูกันว่า ถึงตอนนั้นพวกเธอจะถูกส่งกลับไปที่สำนักงานจัดการเยาวชนผู้มีการศึกษา หรือฉันจะถูกลงโทษ”
หัวหน้ากองเจี้ยนโกรธขึ้นมาจริง ๆ เจียงหมิงหย่วนจึงรีบแสดงท่าทีว่าจะคืนให้ทันที
ไม่นาน เจียงหมิงหย่วนกับอู๋จวิ้นเจี๋ยก็หอบ粮ของตัวเองออกมา แล้วให้คนทำบัญชีชั่งส่วนที่ต้องคืนให้โจวหลาน
เพราะยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงช่วงแบ่ง粮หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง คนทำบัญชีจึงชั่ง粮จากแต่ละคนไปคนละ 30 ชั่ง จากนั้นหักแต้มแรงงาน 60 แต้มจากเจียงหมิงหย่วน และ 40 แต้มจากอู๋จวิ้นเจี๋ยให้โจวหลาน
ทั้งสองยืมไปไม่มาก ตอนคืนถึงจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เจ็บใจนัก