ซูเถาลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะถอนหญ้าหรือต้นกล้าดี ตอนที่กำลังจะลงมือ ก็ได้ยินหัวหน้ากองพูดช้า ๆ จากด้านหลังว่า “ถอนต้นกล้าหนึ่งต้น หักแต้มแรงงานหนึ่งแต้ม”
ซูเถายืดตัวขึ้นทันที แล้วจ้องหัวหน้ากองตาเขียว
“เหวินจิ้งถอนต้นกล้าไปตั้งเยอะ ทำไมคุณไม่หักแต้มแรงงานของเธอล่ะ?”
ใครจะคิดว่าคำตอบของหัวหน้ากองทำเอาซูเถาเถียงไม่ออก
“เธอโง่ แล้วเธอก็โง่เหมือนกันเหรอ?”
ซูเถามองตามแผ่นหลังของหัวหน้ากองที่เดินจากไป ก่อนจะถอนใจแล้วเงยหน้ามองฟ้า
เธออยากไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูจริง ๆ แต่ก็ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองโง่
หยางเสี่ยวฉินที่ถูกคนอื่นเขม่น เห็นซูเถาเข้ากับคนในหมู่บ้านหลิวเจียถุนได้อย่างสนิทสนม แววอาฆาตก็วาบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว
ก็มาจากที่เดียวกันแท้ ๆ หรือเพราะซูเถามีเงิน ทุกคนถึงปฏิบัติกับเธอแตกต่างกัน?
เมื่อเห็นซูเถายิ่งนานวันก็ยิ่งดูดี ความไม่พอใจในใจหยางเสี่ยวฉินก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เธอมาอยู่ที่นี่เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ข้าวสาร 20 ชั่งที่ได้รับมาก็ใกล้จะหมด ตอนแรกเฝิงเว่ยกั๋วกินไม่พอ เธอยังแบ่งให้เขาไปบ้าง แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีปัญหากันแล้ว ข้าวสารที่ให้ไปคงเรียกคืนไม่ได้แน่
แต้มแรงงานที่เธอมีตอนนี้แลกข้าวสารได้ไม่มาก คงต้องใช้เงินซื้อ ไม่รู้ว่าจะซื้อได้สักเท่าไร แม้ในมือจะมีเงินอยู่บ้าง แต่เธอไม่รู้ว่าต้องอยู่ในหมู่บ้านอีกกี่ปีกี่ชาติ ต่อไปจึงต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัดรอบคอบ
พอได้กลับเข้าเมือง บ้านก็คงไม่ยอมรับเธอกลับไปอยู่ด้วยอีกแล้ว ทั้งหางานทั้งหาที่พัก ล้วนต้องใช้เงิน