โจวหลานดึงชายเสื้อซูเถาอย่างตื่นเต้น
“ซูเถา ฉันพลอยได้อานิสงส์จากพี่เซี่ยด้วยเลยนะ ไม่คิดเลยว่าตำรวจเผยจะเป็นเจ้าหน้าที่ใหญ่ขนาดนี้ แถมยังบอกลาพวกเราด้วย ดูมีหน้ามีตาสุด ๆ!”
ซูเถาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง อีกฝ่ายเป็นลูกหลานจากบ้านพักบุคลากรชั้นผู้ใหญ่ ปกติคนธรรมดาอย่างพวกเธอไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงการวางตัวเป็นกันเองขนาดนี้
แน่นอนว่าเผยซูเฉินกับเหวินจิ้งก็เป็นลูกหลานจากบ้านพักบุคลากรชั้นผู้ใหญ่เหมือนกัน แต่คนเราจะเอามาเทียบกันไม่ได้
หลังจากมองส่งเผยอิงหนานจากไป ซูเถากับโจวหลานก็รีบเข้าไปในห้องของเซี่ยเนี่ยนอันทันที แล้วถามด้วยความอยากรู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน
เซี่ยเนี่ยนอันเห็นท่าทางอยากรู้อยากเห็นของทั้งคู่ ก็กลอกตาอย่างเอือมระอา สองคนนี้ชักจะเหมือนกันเข้าไปทุกที
“ดูเหมือนคนคนนั้นจะมุ่งมาหาฉัน”
เซี่ยเนี่ยนอันเล่าข้อสันนิษฐานของเผยอิงหนานให้ฟัง ซูเถาก็นึกถึงห่อผ้าที่ชายคนนั้นสะพายมาได้ทันที ข้างในจะใช่กล่องเครื่องประดับที่เซี่ยเนี่ยนอันซื้อกลับมาจากสถานีรับซื้อของเก่าหรือเปล่านะ?
จากประสบการณ์อ่านนิยายในชาติก่อนของเธอ ข้างในต้องมีของอยู่แน่ ไม่ก็แผนที่สมบัติ ไม่ก็ทองแท่ง
ทั้งที่ไปสถานีรับซื้อของเก่าที่เดียวกันแท้ ๆ ทำไมเธอถึงไม่เห็นกล่องใบนั้นนะ?
“ว่าแต่ เขารู้ได้ยังไงว่าห้องไหนเป็นห้องของเธอ?” ซูเถาถามอย่างสงสัย
เซี่ยเนี่ยนอันส่ายหน้า “เขาไม่ได้บอก”
“ในเรือนพักปัญญาชนของเรา จะมีคนของพวกนั้นอยู่หรือเปล่า?”
ในหัวซูเถามีแต่เรื่องแผนการร้ายต่าง ๆ นานา ทั้งสายลับ ทั้งคนทรยศ