ยังไม่ทันที่ป้าสี่หลิวจะพูดจบ จางหย่าจือก็ไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่าง รีบร้องไห้โต้แย้งทันที
“คุณโกหก ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น”
“ฉันไม่ได้โกหกสักหน่อย คำพูดน่าฟังแบบนั้น ผู้หญิงบ้านนอกไม่รู้ประสีประสาอย่างฉันจะคิดขึ้นมาได้ยังไง”
ป้าสี่หลิวกลอกตา คำพูดเต็มไปด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม
“ฮึ ตอนนั้นไม่ได้มีฉันอยู่คนเดียวเสียหน่อย ลองถามทุกคนดูก็รู้แล้ว”
ป้าสี่หลิวเอ่ยชื่อคนออกมาสองสามคนอย่างคล่องแคล่ว ล้วนเป็นพวกที่ชอบจับกลุ่มอู้งานกันอยู่เป็นประจำ ป้า ๆ เหล่านี้แทบจะอยากเข้าห้องส้วมวันละแปดรอบ รอบละอย่างน้อยสิบนาที ถ้าไม่ตามก็ไม่ยอมออกมา
ไม่ต้องถามใคร แค่ได้ยินชื่อคนเหล่านี้ก็มีน้ำหนักมากพอแล้ว
แม้จะคิดอย่างนั้น หัวหน้ากองก็ยังซักถามดู ป้า ๆ แต่ละคนพูดไปในทำนองเดียวกัน ทั้งยังเรียบเรียงลำดับการแพร่ข่าวจากคำให้การของพวกเธอได้ด้วย
ความจริงเห็นได้ชัด ข่าวลือนี้จางหย่าจือเป็นคนปล่อย เธอตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงของเซี่ยเนี่ยนอันนี่เอง!
พอฟังป้า ๆ พูดจบ เซี่ยเนี่ยนอันก็เดินตรงไปหาจางหย่าจือ แล้วตบหน้าซ้ายขวาไม่ยั้งมือ
ไม่นานทุกคนก็เห็นใบหน้าจางหย่าจือบวมเป่ง มุมปากยังมีเลือดซึมออกมา จึงรีบเข้าไปห้าม
พอเห็นหานจื้อเหวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย เซี่ยเนี่ยนอันก็ยิ่งไม่อยากปล่อยเขาไป แต่เธอไม่อยากทำให้มือตัวเองสกปรก กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดีอยู่พอดี
ซูเถาก็ยื่นรองเท้าข้างหนึ่งให้ พร้อมเสริมอย่างใส่ใจ
“ฉันเพิ่งเปลี่ยนเมื่อบ่าย สะอาดนะ!”
เซี่ยเนี่ยนอันไม่รังเกียจเลยสักนิด รับมาแล้วฟาดใส่หน้าหานจื้อเหวินทันที
หานจื้อเหวินเห็นอย่างนั้นก็หลบไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ แต่ไม่รู้ทำไม ไม่ว่าเขาจะหลบอย่างไร เซี่ยเนี่ยนอันก็ยังฟาดโดนหน้า แถมยังตีหนักกว่าเดิมด้วย