พอได้ยินคำพูดของจางหย่าจือ แววดีใจก็วาบผ่านดวงตาของหยางเสี่ยวฉิน เธอรู้อยู่แล้วว่าบ้านซูรักลูกสาวขนาดนั้น ไม่มีทางปล่อยให้ซูเถามาลำบากที่นี่ ดูท่าว่าครั้งนี้เธอจะเดิมพันถูกจริง ๆ
พอหลอกล่อซูเถาสำเร็จ เธอก็ไม่ต้องเบียดห้องเดียวกับคนอีกหกคนแล้ว ไม่แน่ว่ายังอาจหลอกเอาเงินของซูเถามาได้ด้วย แค่คิดก็มีความสุขแล้ว
หยางเสี่ยวฉินเร่งให้จางหย่าจือพาไปหาซูเถา ราวกับยิ่งไปถึงเร็วเท่าไร ทุกอย่างของซูเถาก็จะตกเป็นของเธอเร็วขึ้นเท่านั้น
เมื่อนึกว่าจะได้เห็นเรื่องสนุก จางหย่าจือก็ไม่รู้สึกรำคาญแม้แต่น้อย เธอกินข้าวหมดอย่างรวดเร็ว แล้วพาหยางเสี่ยวฉินเดินออกไป
เดิมทีเฝิงเว่ยกั๋วก็เป็นคนตามหยางเสี่ยวฉินมา พอเห็นเธอจะไปหาซูเถา เขาก็เดินตามไปโดยไม่พูดอะไร
ฟางหนิงไม่มีธุระอะไร พอได้ยินเสียงคนเดินก็อยากรู้ว่าลานด้านหลังเป็นอย่างไร ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตามไปด้วย
“พี่ซูเฉิน ที่ลานด้านหลังมีห้องพักเดี่ยวด้วย พวกเราไปดูด้วยกันดีไหมคะ?”
“ฉันนอนคนเดียวในห้องมาตลอด ไม่อยากนอนห้องเดียวกับพวกเธอ”
เหวินจิ้งยู่ปาก พลางเขย่าแขนของเผยซูเฉิน
เมื่อมีที่พักที่ดีกว่าให้เลือก เผยซูเฉินเองก็ไม่อยากลำบาก จึงพาเหวินจิ้งเดินตามคนข้างหน้าไปยังลานด้านหลัง
เจียงหมิงหย่วนเห็นท่าทางแบบนี้ก็เดาว่าคงเกิดเรื่องขึ้น ในฐานะหัวหน้าจุด เขาจึงตามไปอย่างไม่วางใจ
ซ่งเสี่ยวอวิ๋น เซวียลี่เจวียน และอู๋จวิ้นเจี๋ยที่ถูกทิ้งไว้ต่างจ้องหน้ากัน ด้วยคิดว่าไหน ๆ มีเรื่องสนุกให้ดูก็ไม่ควรพลาด ทั้งสามจึงรีบดื่มน้ำแกงจนหมด หยิบหมั่นโถวแล้วตามไป