ซูเถาเดินผ่านเฝิงเว่ยกั๋วที่ยืนอยู่ตรงประตูเข้าไปในบ้าน แล้วส่งจดหมายในมือให้หยางเสี่ยวฉินที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น
“เนื้อหาในจดหมายฉบับนี้เหมือนกับจดหมายรักที่เธอเขียนให้พี่ชายรองของฉันทุกอย่าง ต่างกันแค่ชื่อเท่านั้น”
“ตกลงเธอเขียนจดหมายรักให้คนไปกี่คนแล้วเนี่ย?”
“ให้ตายสิ ไม่มีความจริงใจสักนิด”
สิ้นเสียงพูด จดหมายในมือซูเถาก็ร่วงลงพื้น
หยางเสี่ยวฉินเหม่อลอย พลางก้มลงเก็บจดหมายที่ตกอยู่ขึ้นมากอดไว้แนบอก ราวกับกำลังกอดท่อนไม้ที่ช่วยพยุงชีวิต เธอไม่เข้าใจเลยว่า แค่ช่วงเวลากินข้าวมื้อเดียว ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปหมด
พอได้เห็นเรื่องสนุกจนพอใจแล้ว ซูเถาก็หมดอารมณ์จะดูต่อ เธอไม่สนใจสายตาของเฝิงเว่ยกั๋วที่แทบอยากจะกินหยางเสี่ยวฉินเข้าไปทั้งตัว แล้วกลับไปยังลานด้านหลังคนเดียวก่อน
ไม่รู้ทำไม ซูเถาถึงรู้สึกหดหู่ขึ้นมานิดหน่อย จึงหยิบจดหมายที่บ้านส่งมาอ่าน
อย่างที่คิด จดหมายของแม่ซูมีเนื้อหาด่าทอเธออยู่เกินครึ่ง แถมยังบอกด้วยว่าต่อไปไม่ต้องส่งของกลับบ้านแล้ว ที่บ้านไม่ได้ขาดอะไร ให้เก็บเงินไว้ใช้เอง
ถึงแม่ซูไม่พูด ซูเถาก็ไม่ได้คิดจะส่งของกลับบ้านอีกอยู่แล้ว ช่วงนี้ยังไม่ถึงฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง แถมก็ไม่มีอะไรให้ส่งด้วย ถ้าส่งถี่เกินไปกลับจะไม่ดี
พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ค่อยส่งธัญพืชกับผักแห้งไปให้แม่กับคนอื่น ๆ ไว้ทำกับข้าวกินที่บ้าน
ท้ายจดหมายมีพูดถึงเรื่องที่พ่อซูได้เลื่อนตำแหน่งด้วย บอกว่าพ่อซูขึ้นเงินเดือนแล้ว ต่อไปจะส่งเงินมาให้ซูเถามากขึ้น ให้เธออย่ามัวแต่เสียดายเงินจนไม่กล้าใช้