ตอนที่ศีรษะเปียกโชกและมีเลือดเปื้อนของเซวียลี่เจวียนโผล่พ้นน้ำขึ้นมา เซี่ยเนี่ยนอันกับซูเถาก็สะดุ้งเฮือก สภาพขนาดนี้แล้วยังมีชีวิตอยู่ไหมนะ?
ทั้งสองไม่ลังเลแม้แต่น้อย ต่างคว้าแขนคนละข้างแล้วช่วยกันลากเธอขึ้นมา
พอช่วยกันดึงเธอขึ้นมาได้ ทุกคนก็กรูกันเข้าไปล้อมเซวียลี่เจวียนด้วยความร้อนใจ พอเห็นเธอแน่นิ่งไร้สัญญาณชีพ ทุกคนก็สูดหายใจเฮือกพร้อมกัน
“เธอตายแล้วหรือเปล่า?”
เจียงหมิงหย่วนหน้าซีดเผือด ได้แต่คาดหวังให้เซี่ยเนี่ยนอันตอบว่าไม่
“ถ้ายังล้อมกันอยู่แบบนี้ เธอได้ตายจริง ๆ แน่!”
เซี่ยเนี่ยนอันแตะบริเวณลำคอของเซวียลี่เจวียน พบว่ายังมีชีพจรเต้นแผ่วเบา จึงรู้ว่ายังช่วยได้ เพียงแต่เธอรับประกันไม่ได้ว่าจะช่วยให้ฟื้นขึ้นมาได้มากน้อยแค่ไหน
พอได้ยินเซี่ยเนี่ยนอันพูด ซูเถาก็มองคนที่ยังยืนล้อมเป็นวง ก่อนจะตะโกนขึ้นทันที “พี่เซี่ยบอกให้ถอยออกไป!”
“ถอยไปไกล ๆ อย่าขวางพี่เซี่ยช่วยคน!”
ซูเถาดึงโจวหลานที่เพิ่งเบียดเข้ามาให้ออกไปด้วยกัน เพื่อเว้นพื้นที่ให้เซวียลี่เจวียนมากขึ้น
พอซูเถาขยับ ถังจิ่งสิงก็เดินตามออกไปทันที แม้จะไม่รู้ว่าทำไม แต่ทำตามซูเถาไว้ย่อมไม่ผิดแน่
เจียงหมิงหย่วนเห็นทุกคนถอยห่างออกไปแล้ว ก็รีบขยับไปด้านข้างบ้าง
ทุกคนมองเซี่ยเนี่ยนอันอย่างตึงเครียด เธอหันศีรษะของเซวียลี่เจวียนไปด้านข้าง ก่อนกดลงบนหน้าอกเป็นจังหวะ แม้ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังทำอะไร แต่ทุกคนก็พร้อมใจกันเงียบ
ทุกครั้งที่เซี่ยเนี่ยนอันกดลง ทุกคนก็เผลอกลั้นหายใจตาม ปากของเซวียลี่เจวียนคายน้ำออกมาไม่หยุด