ซ่งเสี่ยวอวิ๋นหวงน้ำตาลแดงของตัวเองมาก ก่อนที่หัวหน้ากองการผลิตจะทันพูดอะไร เธอก็รีบหันไปมองจางหย่าจือที่อยู่ไกลออกไป
“จางหย่าจือ เธอมาช่วยกันพาเซวียลี่เจวียนกลับไปด้วยกันเถอะ”
จางหย่าจือเองก็ไม่อยากอยู่ข้างนอกเหมือนกัน เธอจึงยื่นมือที่สั่นเทาไปช่วยซ่งเสี่ยวอวิ๋นพยุงเซวียลี่เจวียนขึ้นหลังโจวหลาน แล้วพากันกลับเรือนพักปัญญาชน
หัวหน้ากองการผลิตเดินไปหากู้เว่ยตงที่ถูกมัดนอนคว่ำอยู่บนพื้นและยังไม่ฟื้น เขาย่อตัวลงตรวจดูลมหายใจ พอแน่ใจว่ายังมีชีวิตอยู่ก็เงยหน้ามองซูเถาด้วยความตกตะลึง
ครั้งนี้เขาดูคนผิดไปจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่ยังโตไม่เต็มวัยคนนี้จะมีแรงมากขนาดนี้ เตะผู้ชายตัวโตกระเด็นไปไกลได้ในทีเดียว ต่อไปคงต้องระวัง อย่าไปทำให้เด็กคนนี้โมโหเข้า
เขาอายุมากแล้ว ถ้าซูเถาไม่พอใจแล้วเตะเขาสักทีขึ้นมา ร่างกายเขาคงไม่แข็งแรงเหมือนกู้เว่ยตงแน่
ซูเถาเดินเข้าไปใกล้หัวหน้ากองการผลิต อยากฟังว่าเขาจะพูดอะไร ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายพอเห็นเธอเดินเข้ามา ก็ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างคล่องแคล่วจนซูเถางุนงง
หลิวเถี่ยจู้เป็นหัวหน้ากองการผลิตมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องทำร้ายคนแบบนี้ เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับกู้เว่ยตงที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นอย่างไร เพราะยังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ จึงไม่ให้ใครเคลื่อนย้ายตัวเขา
ตอนนี้อากาศก็ไม่ได้หนาวมากแล้ว ต่อให้ปล่อยให้นอนตากลมสักพักก็คงไม่ถึงกับตาย ทุกคนจึงหาที่นั่ง แล้วคุยกันไปพลางคอยจับตาดูกู้เว่ยตงไปพลาง
ซูเถากับเซี่ยเนี่ยนอันดูอยู่พักหนึ่งก็รู้สึกเบื่อ จึงกลับเรือนพักปัญญาชน