บทที่ 79 ลานหน้าบ้านเกิดเรื่องทะเลาะกัน
พอได้ยินเสียงโจวหลานพูดคุยอยู่ในลาน ซูเถาก็รีบเก็บจดหมายใส่มิติ จัดเสื้อผ้าบนตัวให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ก่อนเปิดประตูวิ่งออกไปขวางหน้าโจวหลานที่เพิ่งหาบน้ำกลับมา
“ซูเถา เธอมาขวางฉันทำไม?”
“ฉันรีบไปทำมื้อเที่ยงนะ!”
โจวหลานหาบน้ำที่เพิ่งตักมา มองซูเถาที่เดินวนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
เห็นโจวหลานไม่ทันสังเกตเสื้อผ้าชุดใหม่ของตัวเองเสียที ซูเถาก็ยื่นปากน้อย ๆ สีหน้าผิดหวังเต็มเปี่ยม
“โธ่ ซูเถาของเราสวมเสื้อใหม่แล้วนี่นา”
เซี่ยเนี่ยนอันได้ยินเสียงเอะอะข้างนอก จึงออกมาดูด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นซูเถาสวมเสื้อทรงเลนินสีเทาเงินเข้ารูปเอว พร้อมเข็มขัดสีเดียวกัน เส้นเล็กกว่าเข็มขัดที่ขายในสหกรณ์จำหน่ายสินค้าอยู่หน่อย จึงดูประณีตยิ่งขึ้น
เสื้อตัวนี้ค่อนข้างใหญ่ ชายเสื้อคลุมสะโพกของซูเถา พอคาดเข็มขัดแล้วก็ดูคล้ายเสื้อโค้ตสั้นสมัยใหม่ แววตาของเซี่ยเนี่ยนอันวูบไหวเล็กน้อย
“ซูเถา เธอซื้อเสื้อตัวนี้มาจากไหน สวยจัง ฉันก็อยากได้สักตัว”
ซูเถาเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสยิ่งกว่าแสงแดดในยามนี้ ท่าทางดูปลื้มใจสุด ๆ
“พี่หมิงเยว่ซื้อให้ฉันจากเงินเดือนเดือนแรก ได้ยินว่ายังฝากคนหิ้วกลับมาจากเมืองไห่ด้วยนะ มีแค่ตัวเดียวเอง” ซูเถาชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วแล้วแกว่งไปมาอย่างภาคภูมิใจ
“สวยใช่ไหมล่ะ!”
ซูเถาพูดพลางหมุนตัวหนึ่งรอบ ให้ทั้งสองคนมองได้ชัด ๆ
พอรู้ว่าเสื้อมาจากเมืองไห่ เซี่ยเนี่ยนอันก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกผิดหวังหรือโล่งใจมากกว่ากัน