เมื่อเห็นเจียงหมิงหย่วนไม่ยอมพูดความจริง ผู้ใหญ่บ้านจึงถามเซวียลี่เจวียนว่า “ปัญญาชนเซวีย พวกคุณกินปลากันที่ลานหน้ามากี่วันแล้ว?”
เพราะปลาไม่ได้เป็นฝีมือของเซวียลี่เจวียน เธอจึงไม่ใส่ใจแม้แต่น้อยและตอบไปตามตรง
“วันนี้วันที่ 5 แล้วค่ะ”
อย่างไรเสียเธอก็เตือนพวกเขาแล้วว่าอย่าจับปลาอีก กินสักสองสามตัวพอหายอยากก็พอ แต่ไม่มีใครฟัง แถมยังหาว่าเธอเอาแต่กินไม่ออกแรง
ช่วงหลายวันนี้เธอไม่ได้กินเลยสักนิด จะถูกลงโทษก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
“ฉันเตือนแล้ว แต่ไม่มีใครฟัง ช่วงหลายวันนี้ฉันไม่ได้กินเลยค่ะ”
ได้ยินอย่างนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็มองเซวียลี่เจวียนอย่างประหลาดใจ ผู้หญิงที่ปกติถ้าไม่ได้เอาเปรียบใครก็จะรู้สึกว่าตัวเองขาดทุน คราวนี้ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ล่ะ
ผู้ใหญ่บ้านเดินไปหยุดตรงหน้าเจียงหมิงหย่วน แล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ปัญญาชนเจียง คิดวันละ 4 ตัว ช่วงหลายวันนี้พวกคุณกินปลาไปตั้ง 20 ตัวแล้ว”
“ผมไม่ได้คิดเกินไปใช่ไหม?”
“ไม่ครับ” เจียงหมิงหย่วนส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วน
ถ้าไม่พูดก็คงไม่เป็นไร แต่พอพูดออกมาแล้ว พวกเขาก็กินกันเยอะจริง ๆ
“ผู้ใหญ่บ้าน จะพูดถึงแต่พวกเราไม่ได้นะครับ ซูเถากับเหวินจิ้งก็ได้กินเหมือนกัน” เฝิงเว่ยกั๋วร้องโวยวายเสียงดัง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ปัญญาชนซู ปัญญาชนเหวิน พวกคุณก็กินด้วยเหรอ?” ผู้ใหญ่บ้านถาม
ซูเถาตอบอย่างจริงจังว่า “ผู้ใหญ่บ้าน ฉันกินค่ะ วันนั้นฉันกับโจวหลานและเซี่ยเนี่ยนอันจับปลาได้คนละตัว พวกเราที่ลานหลังบ้านได้กินคนละตัวค่ะ”