ภายใต้สายตาจับจ้องของผู้ใหญ่บ้านกับเสมียน เฝิงเว่ยกั๋วนับเงินซ้ำสองรอบ พอให้คำมั่นกับผู้ใหญ่บ้านว่าเงินไม่ได้ขาดไปแม้แต่หยวนเดียว เขาก็ทำหน้าปวดใจแล้วนับเงินอีก 14 หยวนส่งให้ผู้ใหญ่บ้าน
ใครจะคิดว่าผู้ใหญ่บ้านไม่รับ เสมียนกลับยิ้มแล้วเดินเข้ามารับเงินไปแทน
“ขอบคุณคุณเฝิงที่ช่วยสร้างรายได้ให้หมู่บ้าน คนหมู่บ้านหลิวเจียถุนจะไม่ลืมคุณแน่”
เสมียนรีบเขียนลงในสมุดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นสมุดให้เฝิงเว่ยกั๋ว พอเขาตรวจดูแล้วเห็นว่าเนื้อหาไม่มีปัญหา เสมียนก็หยึกตลับหมึกประทับตราออกมา ให้เขาเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือ
ซูเถามีความสุขยิ่งกว่าใครเมื่อเห็นเฝิงเว่ยกั๋วเสียท่า เพียงแต่รู้สึกว่าบทลงโทษเบาไปหน่อย
แค่ปรับเงินจะไปพออะไร อย่างน้อยก็น่าจะต้องโดนตำหนิสั่งสอน หรือประจานรอบหมู่บ้านอะไรทำนองนั้นสิ!
เฝิงเว่ยกั๋วเขียนชื่อตัวเองลงในสมุดอย่างไม่เต็มใจ ก่อนประทับลายนิ้วมือ เขาคิดว่าเรื่องขายปลาคงจบลงแค่นี้แล้ว จึงหันกลับไปจะเข้าบ้าน แต่เดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว ก็ได้ยินเสียงหัวหน้ากองผลิตดังมาจากด้านหลัง
“คุณเฝิง เรื่องซื้อขายส่วนตัวจบแล้ว”
“ทีนี้เรามาคิดบัญชีเรื่องที่คุณขโมยทรัพย์สินส่วนรวมกันบ้าง”
พอได้ยิน เฝิงเว่ยกั๋วก็สะดุ้งจนรีบหันกลับไปมองหัวหน้ากองผลิต
“หัวหน้ากองผลิต เมื่อกี้ผมชดใช้เงินไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“เงินที่คุณชดใช้เป็นเรื่องซื้อขายส่วนตัว ตอนนี้เรากำลังพูดถึงเรื่องที่คุณละเมิดผลประโยชน์ส่วนรวม”
หัวหน้ากองผลิตไม่เปิดโอกาสให้เฝิงเว่ยกั๋วแก้ตัว เขาประกาศผลการลงโทษทันที
“ขโมยทรัพย์สินส่วนรวม ให้ไปใช้แรงงานอบรมเป็นเวลา 1 ปี และบันทึกประวัติไว้”