ซูเถาเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว จึงหาที่แห่งหนึ่งเข้าไปในมิติ เปลี่ยนโฉมให้ตัวเอง จากนั้นก็ใส่ของแห้งเต็มตะกร้าสะพาย เตรียมส่งกลับบ้าน สายตาจับจ้องจักรยานที่ระบบมอบให้เป็นรางวัลในช่องเก็บของระบบ ใจหนึ่งก็อยากได้ อีกใจก็ลังเล
เธออยากเอาออกมาใช้จริง ๆ ไปกลับตัวอำเภอก็สะดวกจะตาย!
แต่ถ้ามาตัวอำเภอครั้งเดียวแล้วขี่จักรยานกลับไปหนึ่งคัน จะดูสะดุดตาเกินไปหรือเปล่า?
ต้องรู้ก่อนว่าจักรยานในยุคนี้แทบจะเทียบได้กับรถเก๋งหรูในยุคปัจจุบันเลยนะ!
ซูเถาลังเลอยู่ในมิติพักใหญ่ ก่อนจะเรียกระบบออกมา
“ระบบ รถคันนี้ทำให้ดูเก่าได้ไหม?”
“ได้ค่ะ โฮสต์ แต่มีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง”
“ข้อแม้อะไร?”
“ต้องจ่ายเงินเพิ่มค่ะ”
ซูเถากลืนคำด่าที่เกือบหลุดปากกลับลงคอ พ่นออกมาเพียงคำเดียวในท้ายที่สุด
“ได้”
ตอนนั้นระบบหลอกล่อให้เธอผูกมัดด้วย โดยไม่เคยบอกเลยว่าช่วงแรกของการอัปเกรดระบบไม่ต้องใช้เงิน แต่ช่วงหลังต้องใช้ทั้งแต้มผลงานและเงิน
แถมเงินที่ต้องใช้ก็ไม่น้อยเลย!
เธอมั่นใจมากว่าตอนนั้นตัวเองโดนระบบหลอกเข้าให้แล้ว
ตอนนี้พอได้ยินระบบเรียกเก็บเงินทีไร เธอก็ปวดใจทุกที
“ขอถามหน่อยค่ะ โฮสต์อยากให้ทำเก่าระดับไหน?”
ระบบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อคำบ่นของซูเถา ตั้งใจทำหน้าที่เป็นระบบที่ขยันขันแข็ง
“ฉันอยากให้ภายนอกดูใหม่สักแปดส่วน”
ซูเถาลูบคาง คิดว่าระบบไม่น่าไว้ใจ จึงถามย้ำอย่างไม่วางใจ “ระบบ ทำให้เก่าแค่ภายนอกใช่ไหม ชิ้นส่วนจะไม่เก่าตามไปด้วยใช่หรือเปล่า?”
“วางใจได้ค่ะ โฮสต์ แค่คนอื่นมองว่ามันเก่า แต่ที่จริงยังเป็นรถใหม่อยู่”