ฝูงหมาป่าที่เหลือรอดติดตามเฉินหลางไป ราวกับคลื่นสีดำ พุ่งเข้าโจมตีสมาชิกหน่วยคุ้มกันซื่อไห่และกองทหารรับจ้างค้อนเพลิงที่เหลืออยู่
ดุลการรบพลิกเอียงอย่างสิ้นเชิง!
ซื่อไห่กับค้อนเพลิงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่แล้ว พอสูญเสียหวงจวินซึ่งเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุด ขวัญกำลังใจก็ลดฮวบ แนวป้องกันพังทลายอย่างรวดเร็ว!
สำนักพยัคฆ์ทมิฬอาศัยจำนวนคนที่เหนือกว่า บีบวงล้อมเข้ามาไม่หยุด ผู้คนถูกกระสุนยิงบ้าง ถูกกรงเล็บหมาป่าฉีกกระชากบ้าง ต่างทยอยล้มลงในกองเลือด
เติ้งอี้หาวยืนอยู่กลางแนวรบของกองทหารรับจ้างค้อนเพลิง สองมือกำบาเร็ตต์แน่นจนแทบไม่คลาย เขาหมุนลำกล้องปืนไปมา คอยค้นหาร่างของเฉินหลางท่ามกลางฝุ่นควันคลุ้งและฝูงหมาป่าที่พุ่งไปมา
“พี่เติ้ง! เจอเฉินหลางหรือยัง?”
“ถ้ายังหยุดพวกมันไม่ได้ พวกเราต้องมาตายกันหมดที่นี่แน่!” ทหารรับจ้างคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายตะโกนพลางยิงปืน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ
เหงื่อเม็ดโตไหลจากหน้าผากของเติ้งอี้หาว หยดลงบนพานท้ายปืนตามแนวคาง
ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วสนามรบ หมาป่าเขี้ยวเหล็กวิ่งสอดส่ายไปมา บดบังทัศนวิสัย ส่วนเฉินหลางก็เจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง คอยซ่อนตัวอยู่ตามช่องว่างระหว่างฝูงหมาป่า จึงหาโอกาสยิงที่แน่นอนไม่ได้เลย
เขากัดฟัน ปรับกล้องเล็งครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังหาจุดยิงที่เหมาะสมไม่พบ
บนยอดผาสูง
กู้โช่วหยวนเอ่ยเสียงหนักแน่น “เฮ่อเซวียน เล็งเฉินหลางไว้ พร้อมเมื่อไรก็ยิงได้เลย!”
เฮ่อเซวียนรีบปรับปืนสไนเปอร์ เส้นเล็งกวาดค้นหาระหว่างฝูงหมาป่าด้านล่าง ไม่นานก็จับเป้าหมายได้
แต่เฉินหลางไม่ได้วิ่งตัวตรง เขาห้อยหัวลงจากใต้ท้องหมาป่าเขี้ยวเหล็กตัวหนึ่ง ใช้ร่างของมันบังตัวเองไว้
“ผู้เฒ่ากู้ ผมเห็นเขาแล้ว แต่เขาซ่อนอยู่ใต้ตัวหมาป่า!”
เฮ่อเซวียนขมวดคิ้วแน่น “เขารู้ว่ากองทหารรับจ้างค้อนเพลิงมีพลซุ่มยิง เลยคอยระวังเติ้งอี้หาวโดยเฉพาะ แต่ไม่คิดเลยว่าจะระวังพวกเราด้วย!”
“ตอนนี้จะทำยังไง? ผมเล็งไม่ได้เลย!”
กู้โช่วหยวนปลดคันธนูยาวชางหลันจากด้านหลัง มือขวาคว้าเอาลูกธนูเหล็กหนักสามดอกพาดลงบนสายธนู เขาค่อย ๆ ง้างคันธนู กล้ามเนื้อแขนออกแรงอย่างมั่นคง