เสียงระเบิดดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก แรงอัดมหาศาลกวาดกระจายไปทั่ว เศษหินและชิ้นเนื้อเปื้อนเลือดปลิวว่อนขึ้นฟ้า
หลัวข่ายอยู่ใจกลางแรงระเบิด หน้าอกแหลกเละจนเห็นเนื้อหนังพร่าเลือน ร่างกายท่อนล่างหายไป เหลือเพียงครึ่งท่อนบนห้อยอยู่ด้านหลังหวงจวิน
ถึงกระนั้น แขนทั้งสองข้างของหลัวข่ายยังคงรัดไหล่หวงจวินไว้แน่น ไม่ยอมคลาย
เขายังไม่สิ้นใจในทันที สติที่เหลืออยู่ฝืนประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้
เกราะปราณโลหิตขั้นสองระดับเก้าของหวงจวินแตกสลายทันทีเมื่อถูกแรงปะทะจากระเบิดแรงสูงในระยะประชิด
พลังระเบิดอันบ้าคลั่งกระแทกแผ่นหลังเขาอย่างรุนแรง เสื้อผ้ารัดรูปขาดสะบั้นเป็นชิ้น ๆ ปลิวกระจายไปทั่ว
เนื้อหนังแผ่นใหญ่ถูกกระชากหลุดออก บาดแผลฉีกขาดเลือดท่วมเผยอยู่ภายนอก เพียงหวงจวินขยับตัวเล็กน้อย เนื้อที่ฉีกขาดก็ถูกดึงรั้งจนสั่นไหว เผยให้เห็นกระดูกสันหลังสีขาวโพลนเป็นซี่ ๆ
“อ๊าก!!!”
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสดังก้องออกจากลำคอของหวงจวิน
เขาเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว หอกยาวโลหะผสมในมือกระแทกพื้นดินเปื้อนเลือดดังเคร้ง พลังปราณโลหิตที่เคยแข็งแกร่งพลุ่งพล่านลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว
ความเจ็บปวดราวกับเข็มเหล็กร้อนแดงนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าสู่เส้นลมปราณทั่วร่าง กล้ามเนื้อทั้งตัวกระตุกสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
เขาหันกลับอย่างฉับพลัน สะบัดไหล่อย่างแรงจนร่างที่แหลกเหลวของหลัวข่ายร่วงจากแผ่นหลัง
ร่างครึ่งท่อนของหลัวข่ายกระแทกพื้นดินโคลนเปื้อนเลือดอย่างหนัก แต่เขายังคงพยายามเงยหน้า ดวงตาแดงก่ำราวเลือดจ้องหวงจวินที่อยู่ตรงหน้าเขม็ง ปากเปล่งเสียงหัวเราะแหบแห้งและน่าสังเวชออกมาเป็นระยะ
“ฮ่า ๆ ๆ หวงจวิน... หวงจวิน นี่เป็นสิ่งที่แกหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น!”